Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Μια προτροπή που παίρνουμε και δίνουμε -κατά κόρον- είναι εκείνη που μας λέει να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας. Πως η γενναιότητα φαίνεται από τον τρόπο που διαχειριζόμαστε την, ενδεχόμενη, δειλία μας σε διάφορες καταστάσεις που καλούμαστε να διαχειριστούμε.
Και αν το δούμε σφαιρικά είναι απολύτως λογικό να θέλουμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας βάζοντας καθημερινά μικρά στοιχήματα που άλλοτε τα κερδίζουμε αλλά όχι πάντα. Και είναι πιο διαχειρίσιμο όταν αυτά τα περιστατικά έχουν να κάνουν μόνο με τον εαυτό μας. Γιατί όταν εμπλέκονται κι άλλοι όλα γίνονται πιο περίπλοκα και μπαίνουν στην εξίσωση κι άλλοι άνθρωποι όπου η αντίδρασή τους δεν εξαρτάται πάντα από τη δική μας δράση.
Είναι άλλο να φοβάσαι τις αράχνες και να προσπαθείς να τις δεις σαν εκείνα τα πλάσματα που κάνουν καλό στη φύση αφού παγιδεύουν έντομα μπας και τις συμπαθήσεις κι είναι άλλο να προσπαθείς να απεμπλακείς από μια κατάσταση που σου κάνει κακό ψυχολογικά ή και σωματικά. Και δε θα μιλήσουμε για δουλειές ή φιλίες αλλά για εκείνες τις σχέσεις που ήταν η επιλογή συντρόφου. Γιατί εκεί ο φόβος κουρνιάζει καλά και θέλει πολλή προσπάθεια, εσωτερική, να ξεφύγεις.
Δεν έχει σημασία αν είσαι άντρας, γυναίκα ή όπως αλλιώς αυτοπροσδιορίζεσαι. Σε όλους μπορεί να συμβεί κι όλοι είναι ικανοί να εκφοβίσουν κάποιον με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Σημασία είσαι ποιος είσαι, τι όρια βάζεις και μέχρι που η αξιοπρέπεια έχει για σένα τη μέγιστη σημασία.
Γιατί όταν ανέχεσαι μια λεκτική ή σωματική βίαιη συμπεριφορά, ακόμη κι αν έχεις κάνει τη μεγαλύτερη μαλακία μέσα στη σχέση, και αποδέχεσαι μια επιθετικότητα που μόνο φυσιολογική δεν τη λες έχεις κατεβάσει το επίπεδο της αξιοπρέπειάς σου τόσο που δε φαίνεται πια και η προσπάθεια ανάκτησής της φαίνεται βουνό.
Ανάμεσα στα ζευγάρια υπάρχουν πολλές κακές στιγμές. Ειδικά σε αυτά που έχουν μια μακροχρόνια σχέση. Είναι τόσο μεγάλη η καθημερινή τριβή, είναι τόσα τα προβλήματα που θεωρούμε δεδομένο κάποιον και πιστεύουμε πως ό,τι και να κάνουμε έχουμε κάθε δικαίωμα να το κάνουμε.
Θέλει πάρα πολύ κουράγιο να παραδεχτείς το λάθος σου. Λάθος από λάθος διαφέρει βέβαια γιατί εδώ δεν αναφερόμαστε στο ό,τι μπορεί να κάηκαν τα μπιφτέκια. Η παραδοχή πως έχουμε κάνει λάθος επιλογή συντρόφου δεν είναι εύκολη υπόθεση αφού στην ουσία χρεωνόμαστε εμείς το λάθος. Και είναι απολύτως θεμιτό να προσπαθούμε να σώσουμε τη σχέση μας αν σώζεται.
Όταν όμως η βία, με οποιαδήποτε μορφή της, κάνει συχνά την εμφάνισή της και αν φοβάσαι να πεις την άποψή σου για το οτιδήποτε γιατί μπορεί να εγείρεις αντιδράσεις που θα σε κάνουν να ματώσεις κυριολεκτικά έχει έρθει η ώρα να αποχωρήσεις διακριτικά και άμεσα.
Κι όσοι πιστεύουν πως τους ανήκουμε και πρέπει σώνει και ντε να είμαστε μαζί τους για τον οποιοδήποτε λόγο έχουν πείσει τον εαυτό τους, έχουμε να τους προτείνουμε τον αυτοχαστουκισμό ή το μαστίγιο με τις εφτά ουρές για να αρχίσουν να κοπανιούνται μόνοι τους μπας και στρώσουν.
Ναι, θέλει πολύ κουράγιο να φύγεις από μια σχέση που σε πονάει με όλους τους τρόπους. Δεν έχει σημασία αν είναι απλή σχέση, αν έχετε τριαντατέσσερα παιδιά ή αν είστε μόνοι σε αυτή τη ζωή. Μη σκεφτείς καθόλου αλλά δράσε και δράσε άμεσα. Σε όποιον και να μιλήσεις, μα σε όποιον, θα συνδράμει να σε βοηθήσει με τον οποιοδήποτε τρόπο μπορεί. Υπάρχει ανθρωπιά εκεί έξω, δεν είναι όλοι σκατοχαρακτήρες.
Ναι, ζούμε σε μια χώρα που τώρα δείχνει να καταλαβαίνει το μέγεθος του προβλήματος. Ναι υπάρχουν βίαιοι και άντρες και γυναίκες. Ναι φοβάσαι και το ξέρουμε. Αλλά μην παραδίδεις τα όπλα σου σε ένα πλάσμα που σε θεωρεί κτήμα του. Μην καθυστερήσεις δευτερόλεπτο να απομακρυνθείς. Γιατί η μια φορά θα γίνει δύο, οι δύο τρεις και πάντα θα είναι η τελευταία φορά.
Τι θα γίνει όμως αν όντως είναι η τελευταία φορά αλλά όχι με τον τρόπο που ήλπιζες; Τι θα γίνει αν η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη κι εσύ πρόδωσες την αξιοπρέπειά σου και τη ζωή σου για μια αγάπη που προσβάλει και τον ορισμό της αγάπης με τη μορφή που τη λαμβάνεις; Τι φοβάσαι πιο πολύ; Σκέψου.
Ποτέ δεν είναι αργά κι αν πιστέψεις έστω και μια στιγμή πως έχεις χάσει το παιχνίδι θα έχεις γελαστεί. Ναι μπορεί να είναι επικίνδυνο κάποιες φορές να προσπαθήσεις να ξεφύγεις, αλλά είναι διπλάσια επικίνδυνο να μένεις σε μια σχέση που μόνο με κινούμενη άμμο μπορείς να την παρομοιάσεις που θα σε καταπιεί είτε κουνηθείς είτε όχι.
Μην σπαταλιέσαι και ειδικά αν δεν έχεις την ευθύνη μόνο του εαυτού σου η προσπάθεια απεμπλοκής είναι μονόδρομος. Δεν είμαστε σε μια σχέση για να μην είμαστε μόνοι ή για να έχουμε ένα σπίτι να επιστρέφουμε. Κανείς δε θα πρέπει να είναι ικανοποιημένος με μια συμπεριφορά που είναι μερικές φορές καλή. Ο άνθρωπός μας πρέπει να είναι πάντα καλός. Γιατί είναι ο άνθρωπός μας. Αλλιώς ας απομακρυνθεί για πάντα!
