Γράφει η Κική Γ.
Σκούπισε τα μάτια σου, σήκω και στηρίξου στα πόδια σου. Φτάνει. Έκλαψες, στεναχωρήθηκες, έπιασες πάτο. Δεν σου άξιζε αυτός ο άνθρωπος. Ούτε σ´ ερωτεύτηκε, ούτε σε νοιάστηκε.
Μια στάση έκανε και εξαφανίστηκε. Εσύ, γιατί να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου; Αυτές είναι οι προσδοκίες σου; Όποιος σταθεί δίπλα μας, μας αγκαλιάσει, ασχοληθεί μαζί μας, αυτός αξίζει την προσοχή μας.
Όποιος έρθει και κουρνιάσει αθόρυβα κοντά μας, μας κάνει να χαμογελάσουμε, να αισθανθούμε όμορφα και ακουμπήσει τις ευαίσθητες χορδές μας, αυτός μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μας. Ο άνθρωπος μας, κερδίζει την καρδιά μας με τις πράξεις του, με την ευγένεια, τη διακριτικότητα, το σεβασμό.
Αφουγκράζεται τις ανάγκες μας, σέβεται τις προτεραιότητες μας, μας δίνει χώρο και χρόνο. Με το σπαθί του κατακτά την κάθε στιγμή και πετραδάκι, πετραδάκι χτίζει αυτό που και οι δυο ονειρευόμαστε. Δεν χρειάζεται ούτε να απαιτήσεις, ούτε να ζητήσεις. Όλα έρχονται όμορφα και αβίαστα.
Δεν χρειάζεται βιασύνη και φανφάρες ο έρωτας. Μόνο γλυκύτητα, αφοσίωση, στοργή και αλήθεια. Μετά όλα προχωράνε μόνα τους. Έχουν μπει τα θεμέλια. Φαίνονται τα αποτελέσματα. Υπάρχει φανερά το χαμόγελο, αρχίζουν τα φτερουγίσματα στην καρδιά και φωλιάζει η αγάπη. Αυτός είναι ο αληθινός έρωτας. Δεν είναι ούτε σαδιστής, ούτε ψεύτης, ούτε κλέφτης, ούτε φυγάς, ούτε τιποτένιος.
Αυτοί που θέλουν να τον μιμηθούν απλά φορούν ένα προσωπείο, που αργά ή γρήγορα πέφτει. Μην κλάψεις ποτέ, για καμία τέτοιου είδους, φτηνή απομίμηση.
Ακόμη και αν σε ξεγελάσει και βρεθεί και στο δρόμο σου και σε πείσει, εσύ να μακαρίζεις τη τύχη σου. Πήρες το μάθημα σου και έμαθες πια να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους από τα ανθρωπίδια, τους μασκαρεμένους από τους αληθινούς και τα φύκια από τις μεταξωτές κορδέλες!
