Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου.
Δεν πάνε όλοι οι δρόμοι στην «Ιθάκη».
Αλλά καμιά φορά βοηθά να ξεκινάμε από το τι δεν πάει για να βρούμε αυτό που τελικά πάει. Επαγωγικά. Ανορθόδοξα. Έτσι για την αλλαγή. Ποιος είπε ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος άλλωστε;
Κι αν χάσεις το δρόμο, να θυμάσαι ότι το τυχερό σου αστέρι είσαι ΕΣΥ.
Όσο έχεις εσένα δεν είσαι ποτέ μόνος.
Επιβάλλεται να σε χάσεις για να σε βρεις.
Να βουτήξεις μέσα στα σκοτάδια σου.
Να βουλιάξεις.
Να παλέψεις με τους δαίμονες σου.
Για να ανατείλει το φως.
Επιβάλλεται να πέσεις για να σηκωθείς
και ξανά και όσες φορές χρειαστεί
Κάθε φορά με περισσότερο ζήλο
Πιο θυμωμένος που σου επέτρεψες να πέσεις.
Να δεις πως όλα τα μπορείς
Και δε χρειάζεσαι κανέναν να το δει.
Αρκεί να το ξέρεις εσύ.
Να πεισμώνεις.
Να χεις τσαγανό
Να σου δώσεις χρόνο να κλάψεις, να πονέσεις να ξεσπάσεις.
Αλλά να ξέρεις πότε να λες και φτάνει
Πότε να σου δώσεις δυο χαστούκια να σε επαναφέρεις.
Να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου όπου κι αν σε βγάλει
Κάτι θα ξέρει
Μην πιάνεσαι από αποκούμπια
Θα πέσεις πιο πολύ, θα σε χάσεις περισσότερο
Επέλεξε το δύσκολο δρόμο
Εκείνο που σε αγκαλιάζεις εσύ
Εσύ που σε μαλώνεις κιόλας
LoveLetters
