Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν σε έχασα, με έχασες.
Με ρίσκαρες.
Με θεώρησες δεδομένη.
Με τοποθέτησες εκεί που μπαίνουν οι ξεχασμένοι έρωτες κι οι περασμένες μνήμες.
Λογικό ήταν να μην με δεις να φεύγω.
Αναμενόμενο ήταν να μην καταλάβεις πως έφευγα.
Σιγά σιγά.
Αργά και σταθερά.
Και τώρα;
Τι μου ζητάς;
Να γυρίσω;
Δεν θυμάμαι τον δρόμο.
Να ξαναθυμηθώ πως ήμασταν κάποτε;
Είναι αργά.
Είναι αργά για σένα και για μένα.
Είναι αργά να μου ζητάς χρόνο να διορθώσεις τα πράγματα.
Είναι αργά να ψάχνεις δικαιολογίες για όσα “όταν θα..” έμειναν σκέτα “θα..”
Είναι αργά για σένα και για μένα.. γιατί δεν με κούρασες, δεν κουράστηκα να σ’αγαπώ, δεν κουράστηκα να είσαι η προτεραιότητά μου.
Κουράστηκα να τα κάνω όλα αυτά μόνη μου.. για δυο.
