Δεν μπορώ να κοιμηθώ χωρίς εσένα, αγάπη μου…

Γράφει η Φλώρα Σπανού.

Κι η νύχτα ήρθε…
Άλλη μια μέρα έφτασε στο τέλος της. Βάζω τις πιτζάμες μου και ξαπλώνω στο κρεβάτι. Ο καιρός πια έχει κρυώσει, έξω έχει αρχίσει να βρέχει μα εγώ ούτε κρυώνω ούτε φοβάμαι πια, γιατί ξέρω πως σε λίγο θα έρθεις δίπλα μου και κάτω από τα σκεπάσματα θα με πάρεις μια τεράστια αγκαλιά.
Και θα νιώσω πλήρης κι ευτυχισμένη.

Γιατί κάθε βράδυ, έχω την ανάγκη να νιώθω την παρουσία σου δίπλα μου, να με αγκαλιάζεις και να σε αισθάνομαι, το σώμα σου να τυλίγει το δικό μου. Θέλω να νιώθω τη ζεστασιά σου να με περιβάλλει, το άγγιγμα σου να με κοιμίζει και το γλυκό ψιθύρισμα σου στο αυτί να με νανουρίζει…
Ναι, αλήθεια στο λέω, όσο παράλογο και αν σου ακούγεται.
Δεν μπορώ να κοιμηθώ χωρίς εσένα.
Μου έχεις γίνει απαραίτητος. Όχι δεν είναι απλά μια συνήθεια, ούτε η ανάγκη του να μην είμαι μόνη. Το θέμα είναι απλό, πολύ πιο απλό.
Σε αγαπώ. Ναι, σ’ αγαπώ .
Κι ας μη στο λέω συχνά κι ας έρχονται μέρες που είμαι όλο μούτρα και γκρίνια κι ας σου φωνάζω που δεν είσαι τακτικός με τις δουλειές του σπιτιού, γιατί απλά είμαι υποχόνδρια και τα θέλω όλα στην εντέλεια. Κι ας ξέρω ότι τις περισσότερες φορές έχω άδικο κι ας θυμώνω μαζί σου δίχως να φταις κι ας τα ακούς εσύ για τους άλλους κι ας είμαι υπερβολική σε κάποια πράγματα.
Ναι, τα αναγνωρίζω όλα, τα λάθη μου, τις παραξενιές μου, τις μικροπρέπειες μου. Μάλιστα είναι ώρες που απορώ κι εγώ η ίδια με τον εαυτό μου πώς με αντέχεις. Όμως, όταν έρθει το βράδυ θέλω να σε νιώσω πλάι μου…
Αλλιώς δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Μπορεί να νυστάζω.
Υπερβολικά.
Ήταν μια μέρα δύσκολη κι η σημερινή, όμως, παρόλα αυτά, δεν μπορώ να κοιμηθώ. Τα μάτια κλείνουν και προσπαθώ να τα ελέγξω. Θέλω προτού παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα, να αισθανθώ τη δύναμη της δικιάς σου αγκαλιάς . Πώς την λαχταράω κάθε βράδυ να ‘ξερες! Όταν όλα έχουν ησυχάσει και το μόνο που ακούγεται είναι οι ανάσες μας, η μία πλάι στην άλλη. Τι πιο όμορφο και αληθινό; Δύο κορμιά το ένα πλάι στο άλλο, να ζεσταίνονται με την αγάπη τους τις κρύες νύχτες του χειμώνα και τα χρόνια να περνούν κι εκείνα να παραμένουν αγκαλιασμένα όπως την πρώτη τους φορά.
Δυο ψυχές σε ένα σώμα.

Μπορεί να σου γκρινιάζω, μπορεί να σε μαλώνω, μπορεί να σε διώχνω όταν πας να με φιλήσεις, όταν πας να με αγγίξεις, γιατί μπορεί να έχω τα νεύρα μου, γιατί απλά εκείνη την ώρα έχουν μαζευτεί τόσα πολλά μέσα μου που μόνο σε εσένα μπορώ να τα πω. Γιατί απλά εσύ είσαι ο άνθρωπός μου.
Γιατί μόνο σε εσένα έχω το θάρρος να φωνάξω, να ουρλιάξω, να ελευθερώσω την καρδιά μου από όλα εκείνα που την βαραίνουν. Μπορεί να με ενοχλεί, που αφήνεις τα ρούχα σου επάνω στον καναπέ, που δεν βγάζεις τα παπούτσια σου όταν μπαίνεις στο σπίτι, που δεν πετάς τα σκουπίδια όταν φεύγεις, που πρέπει να σου λέω δέκα φορές κάτι για να το κάνεις, που ίσως είμαι υπερβολικά γκρινιάρα και ότι και αν κάνεις μου φταίει.

Όμως, όταν η μέρα τελειώνει και το σκοτάδι καλύπτει τα πάντα, τότε νοιώθω την ανάγκη να καθίσω δίπλα σου στον καναπέ και να ξαπλώσω στα πόδια σου. Να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά και να νιώσω πώς είμαι ένα μικρό κοριτσάκι, που δεν έχει καμία έγνοια για το αύριο, πως όλα είναι απλά και τακτοποιημένα, πως όλοι οι φόβοι έχουν εξαφανιστεί, πως τίποτα δεν υπάρχει για να ταράξει αυτή την ηρεμία και τη γαλήνη που νοιώθω όταν είμαι μαζί σου.

Υπήρξαν τόσα κρύα βράδια, στο παρελθόν, αλησμόνητα, τόσες κρύες νύχτες κι ας είχε έξω τριάντα οχτώ βαθμούς. Ήταν τότε που φοβόμουν, που απελπιζόμουν, που έκλαιγα, γιατί ένοιωθα μόνη δίχως μια ζεστή παρουσία δίπλα μου. Και κάθε βράδυ, ονειρευόμουν, ευχόμουν και ήλπιζα να είχα κάποιον κοντά μου.
Όχι , έναν οποιονδήποτε, αλλά τον έναν, εκείνον που θα με έπαιρνε αγκαλιά και όλα τα άλλα δεν θα με ένοιαζαν. Ευχόμουν να ένοιωθα τη ζεστή του ανάσα , το απαλό του άγγιγμα στην πλάτη, το γλυκό του φιλί στα μαλλιά μου, την φωνή του να μου λέει
Σ’ αγαπώ»…
Τόσο απλά, τόσο ζεστά, τόσο αληθινά..

Και το όνειρο μου πραγματοποιήθηκε, γιατί ένα βράδυ ξύπνησα κλαίγοντας από έναν εφιάλτη κι εσύ ήσουν εκεί, δίπλα μου, με κράτησες σφιχτά και μου είπες, μη φοβάσαι αγάπη μου εγώ είμαι εδώ, μη φοβάσαι τίποτα.
Για αυτό κι εγώ θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, που είσαι εκεί δίπλα μου να με αγαπάς, να με στηρίζεις και κάθε βράδυ να με παίρνεις αγκαλιά.

Σ’ αγαπώ…

 Υ.Σ. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο αγνώμονες, ευχόμαστε να μας συμβεί κάτι καλό και όταν το βρούμε μόλις αυτό το κάτι γίνει δεδομένο, το βάζουμε στην άκρη. Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για ότι καλό μας έχει συμβεί, και να το εκτιμάμε, να δείχνουμε στους ανθρώπους που έχουμε κοντά μας συνεχώς και με κάθε τρόπο την αγάπη μας. Μην περιμένουμε να είναι μια ιδιαίτερη μέρα για να το κάνουμε, γιατί κάθε μέρα που μας ξημερώνει είναι μία και μοναδική..