Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Δεν είμαι τέλεια, και δεν λυπάμαι γι’ αυτό.
Ούτε θέλω να είμαι, πίστεψέ με.
Αλλά πώς να στο πω για να καταλάβεις; Δεν με νοιάζει η άποψή σας.
Ξέρω ποια είμαι και τι μπορώ να κάνω.
Ξέρω τι πέρασα στη ζωή μου και με ποια παπούτσια περπάτησα.
Κι αν δεν με σέβεσαι τώρα, δεν είναι δική μου υπόθεση.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η γνώμη που έχω εγώ για μένα, και κανενός άλλου.
Έχω περάσει καιρό τώρα στην απέναντι όχθη, παλεύοντας με νύχια και με δόντια.
Πάλεψα με θηρία και τα κατάφερα.
Δώσε τη μάχη σου, αλλά εγώ δεν θα συμμετάσχω, δεν είναι δική μου.
Κι όσο για την άποψή σου, δεν πρόκειται να στην αλλάξω.
Έχω τις δικές μου απόψεις και με αυτές συνεχίζω να ζω.
Εσύ που είσαι τέλεια, απόλαυσε την τελειότητά σου και άσε εμένα να κάνω τα λάθη μου.
Ίσως θυμώνεις επειδή έχασες τον εαυτό σου στην πορεία.
Έχασες το ραντεβού σου με τον χρόνο, αλλά ανακαλύπτεις ότι το πιο σημαντικό ραντεβού είναι αυτό με τον εαυτό σου.
Μην αγχώνεσαι, το μόνο που χρειάζεσαι είναι λίγες στιγμές μαζί του, να του μιλήσεις σαν να είναι παλιός φίλος.
Κέρασέ τον από το καλό σου ουίσκι και άφησέ τον να σου πει τι έχει μέσα του.
Έχει πολλά να σου πει – πολλά παράπονα, πολλούς στεναγμούς, πολλές κρυφές πληγές.
Και ποτέ μην πληγώνεις τους ανθρώπους που σε αγαπάνε, επειδή σε πλήγωσαν κάποιοι άλλοι.
Αλλά θυμήσου, θύμα δεν ήμουν ποτέ μου και ούτε θα γίνω τώρα.
Πάλεψα να βρω τον εαυτό μου και δεν τον αφήνω πλέον έρμαιο.
Κι αν θέλεις, βάλε τα παπούτσια μου και κάνε τη διαδρομή που έκανα εγώ στη ζωή μου.
Τότε θα μπορείς να μου πεις αν κάνω λάθη.
Και για να μην σου το χαλάσω, είμαι πολύ χειρότερη απ’ όσο φαντάζεσαι – έτσι, για την αλητεία.
Και κάτι τελευταίο:
Αν δεν με νοιάζει η δική μου γνώμη, θα με νοιάξει η δική σου;
Η πραγματική μάχη έρχεται πάντα από μέσα μας, ποτέ από έξω.
Αυτό να το θυμάσαι, από μια ψυχή που κάποτε γνώρισες.
