Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Δεν ξέρω τι είναι πιο βαθύ, πιο δυνατό, πιο ποθητό από την λαχτάρα.
Όχι οποιοδήποτε λαχτάρα μα εκείνη την πιο σκοτεινή. Εκείνη που την κρατάς για τον εαυτό σου.
Που δεν τολμάς να την εξομολογηθείς σε κανέναν.
Αυτή δεν είναι άλλη από την λαχτάρα μου να σε κάνω να πονέσεις, όπως με πόνεσες. Να σε δω να είσαι σώμα άδειο, δίχως ψυχή. Χαμόγελο να μη σχηματίζεται στα χείλη σου. Όπως έπαψε να σχηματίζεται στα δικά μου. Όπως έμεινα άδεια εγώ, μη μπορώντας να αντιληφθώ την καθημερινότητα γύρω μου.
Έναν τέτοιο πόνο λαχταρώ να νιώσεις. Αυτό σου αξίζει.
Αυτό και ίσως κάτι περισσότερο, γιατί εγώ καλέ μου το μόνο που σου έδωσα απλόχερα ήταν ευτυχία χαμόγελα και μια ζέστη αγκαλιά. Πράγματα τα οποία δεν άξιζες ούτε στο ελάχιστο.
