Γράφει η Χρύσταλλα Σωτηρίου
Κάθομαι εδώ στο υπνοδωμάτιο και ακούω μουσική. Εχω πολύ ανάγκη σήμερα να ακούσω αυτούς τους ήχους που με χαλαρώνουν και μου αναζωογονούν το σώμα και τη ψυχή.
Νιώθω πολύ κουρασμένη χωρίς να έχω κάνει πολλά μέσα στη μέρα μου. Η μορφή σου μου τριβελίζει συνέχεια το μυαλό. Είσαι παντού μέσα μου και πουθενά γύρω μου. Ξέρεις πόσο βασανιστικό είναι αυτό; Ίσως και να το ξέρεις.
Πάει πολύς καιρός που δε σε έχω συναντήσει. Πάει καιρός που δεν έχω αντικρίσει το βλέμμα σου.
Από τη μία αυτοί οι μήνες μακριά σου μου φαίνονται σαν αιώνες κι από την άλλη κλείνω τα μάτια μου και ζωντανεύουν μπροστά μου τα φιλιά κι η φιλόξενη σου αγκαλιά σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο τρελό; Το ότι εγώ επέλεξα να σε κρατήσω μακριά μου!
Όσο περισσότερο προσπαθούσες να επικοινωνήσεις μαζί μου τόσο πιο πολύ σε έδιωχνα κι ας πονούσε όταν το έκανα. Έκανες ένα βήμα προς το μέρος μου κι εγώ σε έσπρωχνα χιλιόμετρα μακριά, μήπως έτσι καταφέρω και γλιτώσω από τα συναισθήματά μου.
Βλέπεις, φοβήθηκα αυτά που με έκανες να νιώσω. Κι ακόμα τα φοβάμαι… Τρέμω στην ιδέα του να γκρεμίσω τα τείχη μου και να αφεθώ στην αβεβαιότητά σου.
Δειλιάζω να παραδεχτώ – όχι στους γύρω μου μα τον εαυτό μου- πως σε ερωτεύτηκα. Σε ερωτεύτηκα με ένα τρόπο παράφορο, χωρίς να κάνεις ή να κάνω πολλά, χωρίς να πεις ή να πω πολλά.
Μα έτσι, φαίνεται, είναι ο έρωτας.
Αυτός δεν παραμυθιάζεται με τα πολλά. Αρκείται στα μικρά, τα λίγα και τα αληθινά.
Δεν τον ενδιαφέρει αν νομίζεις πως έχεις βάλει τάξη στη ζωή σου.
Δεν πείθεται με τους μελλοντικούς σου σχεδιασμούς ούτε με τις αποφάσεις και τις επιλογές του παρελθόντος.
Δε δίνει δεκάρα για τον τρόπο που φαντάστηκες και οργάνωσες τη ζωή σου και δεν κάνει πίσω όσο κι αν προσπαθείς να του εξηγήσεις πως δε χωρά πια στην καθημερινότητά σου.
Τελείωσε η μουσική. Απότομα, σχεδόν βίαια σταμάτησε το τραγούδι που έφτανε στα αυτιά μου και με ηρεμούσε.
Ακούω φωνές. Με φωνάζουν οι άνθρωποι της ζωής μου. Οι παρόντες. Αυτοί που αγαπώ και με αγαπούν και μαζί τους μοιράζομαι τις μέρες και τις νύχτες μου. Η πραγματικότητά μου.
Μα να ξέρεις… Πού και πού θα το σκάω από αυτή την πραγματικότητα μέσα από τα τραγούδια και τις μουσικές που σε θυμίζουν. Εκεί μέσα θα σε κρατήσω φυλαγμένο κι ας μη σε δω ποτέ ξανά από κοντά.
Τα λέμε τραγουδάκι μου!
