Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Προχθές έκανα μια βόλτα στην πόλη. Ο δρόμος με έβγαλε στο καφέ που είχαμε πάει. Εκεί που είχα έρθει να σε βρω. Εκεί που για λίγα λεπτά κοντοστάθηκα και σε κοίταζα απ’ έξω. Στ’ ορκίζομαι, δεν μπορούσα να πιστέψω πως ήσουν εκεί. Εκεί να με περιμένεις.
Ήταν κλειστό. Στην αρχή δίστασα, μα μπήκα να ρωτήσω αν κλείνει ή εάν το ανακαινίζουν. Ανακαίνιση, μου απάντησαν. Κι εκεί, ένα αγκαθάκι τρύπησε την καρδιά μου. Καλύτερα να έκλεινε, σκέφτηκα.
Δεν θα θυμίζει σε τίποτα το μέρος που σε ερωτεύτηκα ξανά από την αρχή. Εκεί που χανόμουν στις λέξεις σου. Εκεί που ποτέ δεν θα ξεχάσω τον τρόπο που έλαμπαν τα μάτια σου όταν σήκωσες το κεφάλι και με είδες να μπαίνω στο μαγαζί. Γαμώτο, οι αγκαλιές σου ήταν οι πιο ωραίες του κόσμου. Ήταν η φωλιά μου. Εκεί που ήθελα να τρυπώσω για πάντα. Εκείνη την αγκαλιά που μου έκανες και με τον δικό σου μαγικό τρόπο κόλλησες ό,τι σπασμένο είχα στην ψυχή μου. Εκεί που σε κοίταζα και δεν μπορούσα να πιστέψω πως είσαι απέναντί μου. Που με ρώτησες γιατί σε κοιτάζω έτσι κι εγώ σου χαμογέλασα. Γιατί βλέπω όλα όσα αγαπάω, γι’ αυτό.
Τώρα όλα σβήστηκαν. Μαζί με το καφέ, γκρεμίστηκε και ό,τι νιώσαμε. Αληθινό ή ψεύτικο, λίγη σημασία έχει. Αυτό που μετράει είναι πως δεν θα ξεχάσω. Πως όλα αυτά θα υπάρχουν πάντα χαραγμένα μέσα στην καρδιά μου. Τα μάτια σου, ο τρόπος που με κοίταζαν, η αγκαλιά σου και το πόσο σ’ αγαπάω.
