Γράφει η Αστέρω
Ξέρεις πως κάθε σου λέξη είναι γιατρειά ε; Πως κάθε σου τρυφερή προσφώνηση είναι μια πληγή μου, που κλείνει σιγά-σιγά. Πως κάθε σου πειρακτικό παρατσούκλι κάνει την καρδιά μου να γελάει σαν παιδί. Πως κάθε σου μάλωμα είναι ανασύνταξη του εγώ μου χωρίς εγωισμούς, γιατί είναι από ενδιαφέρον. Πως η προσπάθειά σου να με προστατεύσεις ανοίγει νέους κόσμους στη ζωή μου που διαπιστώνω πως δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν.
Ξέρω πως τα ξέρεις. Κι αυτό που τα κάνει πιο σημαντικά, από τις λέξεις αυτές καθ’ αυτές, είναι ότι εγώ ξέρω πως τις εννοείς. Πως δεν ψάχνω να βρω τι πιστεύεις και τι όχι. Κι όχι επειδή είναι λέξεις. Μόνες τους δε στέκουν πουθενά και δεν αποδεικνύουν τίποτα.
Αλλά γιατί είσαι από αυτούς που δε θα έλεγες, ούτε γι’ αστείο, κάτι αν δεν το πίστευες. Που το συνοδεύεις με πράξεις, με συνέπεια και προσπάθεια ακόμη και στις πιο δύσκολες μέρες σου. Εκείνες που σηκώνεις το βάρος όλου το κόσμου στους ώμους σου, αλλά με έχεις έννοια. Που στέκεσαι όρθιος και περήφανος κι ας βάλλεσαι από παντού, αλλά δε μ’ αφήνεις χωρίς καληνύχτα.
Που παρόλες τις πληγές σου ξέρω πως αφήνεσαι. Που ξαναεμπιστεύεσαι και πιστεύεις πάλι στην αγάπη. Που είσαι πρόθυμος να «πετάξουμε» παρέα. Που δεν τρομάζεις, δε δειλιάζεις κι είσαι εκεί θαρραλέος κι ας ρισκάρεις για ακόμη μια φορά την καρδιά σου. Κι είναι και η δική μου καρδιά που θέλει τόσο πολύ να σου αφεθεί χωρίς όρους.
Σ’ αυτό το ταξίδι δε θα έχουμε πάντα ούριους ανέμους. Αλλά αυτό είναι το τελευταίο που με νοιάζει. Γιατί ξέρω πως μαζί σου ακόμη κι όταν θα μαλώνουμε ο σκοπός θα είναι το «μαζί». Και γι’ αυτό το «μαζί», εμείς οι δύο μπορούμε να μείνουμε μονάδες κάνοντας την καλύτερη «ομάδα» με κατανόηση, σεβασμό, υπομονή, συνέπεια, αγάπη και έρωτα. Πολύ έρωτα.
