Γράφει η Ελένη Αράπη.
Τόσα χρόνια που ζω και ονειρεύομαι, που αγαπώ και αγαπιέμαι, που πέφτω κάτω και τσακίζομαι, ξέρεις τι έμαθα; Έμαθα επιτέλους να λέω ΟΧΙ.
Να ορθώνω το μεγάλο Οχι, που αν και δεν είμαι σίγουρη αν ειναι το ορθό, είναι αυτό που μου επιτάσσει η καρδιά μου.
Κι ας το πληρώνω κι ας δειλιάζω, είναι το δικό μου το Οχι, η δική μου μάχη, ο δικός μου αγώνας απέναντι στη ζωή. Γιατί τι νομίζεις, πόλεμος είναι η ζωή, διεκδίκηση η ελευθερία κι αν δεν αγωνιστείς κι αν δεν ματώσεις για τις επιλογές σου, ρίψασπις θα γενείς. Δειλός και μοιραίος.
Τι να την κάνεις την ασφάλεια όταν σε πνίγει;
Τι να το κάνεις το λίγο, το ελάχιστο, όταν φλέγεται η ύπαρξη σου;
Τι να το κάνεις το σ´ αγαπώ αν δεν σου ξεριζώνει τα σπλάχνα;
Και ναι, τι να τον κάνεις τον έρωτα όταν στη σάρκα μόνο φωλιάζει.
Θέλει ψυχή ο έρωτας, να ενώνεσαι και να πυροδοτείς τα αστέρια.
Πρέπει να μάθεις να φεύγεις από το ελάχιστο, από το λίγο από ό,τι σε μαραζώνει.
Να μάθεις να αγαπάς τη μοναξιά σου, να προτιμάς το τίποτα απο το λίγο.
Να μάθεις να ουρλιάζεις το σ αγαπώ και να το τιμάς.
Θεούς και δαίμονες να νικάς.
Και πρόσεχε να το ξεστομίζεις μόνο όταν δακρύζουν τα μάτια σου.
Όχι απο πόνο, όχι από έλλειψη, όχι απο ανασφάλεια.
Μόνο απο δύναμη, μόνο απο αγάπη!
Να μάθεις να φεύγεις απο το ψέμα, να θεώνεις την αλήθεια.
Μην υποτιμάς τον εαυτό σου, υποτιμώντας τους άλλους.
Κι αν δεν την αντέχουν, κι αν ακόμα σε οικτίρουν την αλήθεια που αντέχουν να τους ξεστομίσεις, μην συμβιβάζεσαι.
Δεν έχεις ανάγκη να θρέφεις δειλούς, εξαρτημένους υπηκόους.
Δεν είσαι θεός. Δεν είσαι δούλος. Είσαι όμως άνθρωπος. Τίμα την ανθρωπιά σου.
Όρθωσε τα ΌΧΙ σου και αγωνίσου μέχρι θανάτου για τα Ναι σου.
Εξάλλου αξίζεις να πεθάνεις για έναν έντιμο θάνατο, για έναν απόλυτο έρωτα.
Η επιλογή Ζωή σου.
LoveLetters
