Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Σήμερα λέω να ξεφύγω από την συνηθισμένη θεματολογία της σελίδας και εντελώς εγωιστικά, να σου μιλήσω για κάτι που με κάνει υπερήφανο, για την δουλειά μου!
Σήμερα θα σου πω με ποιόν τρόπο κερδίζω τον “παχυλό” μισθό μου.
Σήμερα, θέλω επιτέλους να απαντήσω σε όλους εκείνους που με ρωτάνε πόσα χρήματα παίρνω, με μια δόση ειρωνείας και με μια απαξίωση στο βλέμμα τους.
Θα απαντήσω σε όλους αυτούς, που με θεωρούν έναν “κοινό” δημόσιο υπάλληλο, με την κακή και την υποτιμητική έννοια του όρου.
Θες να σου πω λοιπόν πόσα παίρνω περίεργε, θες πάρα πολύ να μάθεις;
Όπως κι αν σου ακούγεται, θέλω να ξέρεις εκ των προτέρων φίλε μου, ότι παίρνω πολύ λιγότερα από όσα τελικά αξίζω. Αναμφίβολα!
Αλλά, για εμένα σε αντίθεση με εσένα, το πόσα χρήματα παίρνω δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα, κάθε φορά που ξεκινάει μια βάρδια μου…
Αλήθεια τώρα, πόσα χρήματα πιστεύεις φίλε ότι κάνει ένα χαμόγελο από μια γιαγιά που της σφίγγεις το χέρι, για να πάρει κουράγιο και να αντέξει λίγο ακόμη, όταν είναι ξαπλωμένη και φοβισμένη στο φορείο; Και πόσο πληρώνεται ένα βλέμμα από έναν παππού, που σε κοιτάζει στα μάτια και περιμένει να τον σώσεις, λες κι είσαι Θεός, ενώ δυστυχώς, δεν είσαι ρε γαμώτο;
Πόσα χρήματα κάνει εκείνο το ειλικρινές ευχαριστώ, από κάποιον συνοδό ενός δύσκολου περιστατικού που το έφερες εις πέρας και βοήθησες τον άνθρωπό του;
Πόσα λεφτά λες να κάνει ρε μεγάλε η ευγνωμοσύνη ενός γονιούς, που σου εμπιστεύεται το παιδί του στα δικά σου χέρια;
Πόσα ευρώ κάνει το να είστε 80 κιλά άνθρωπός ή ακόμη χειρότερα, το να είσαι γυναίκα και να πρέπει να κουβαλήσεις στην πλάτη σου κάποιον που ξεπερνά κατά πολύ τα 100 κιλά;
Πόσα λεφτά κάνει το να ακούς και να ανέχεσαι το κοντό και το μακρύ του κάθε άσχετου, εξυπνάκια, πονηρού, προκλητικού, τσάμπα μάγκα και να κρατιέσαι για να μην τον αρχίσεις στα “Γαλλικά” ή για να μην τον βουτήξεις από τον γιακά;
Πόσο κοστίζει νομίζεις το στρες από την μάχη με τον χρόνο, όταν προσπαθείς να κερδίσεις έστω ένα δευτερόλεπτο μέχρι την άφιξη σου στο νοσοκομείο;
Πόσο κάνει το να πρέπει να προσποιείσαι σε κάθε βάρδια, πως είσαι καλά, ακόμη και όταν ανθρώπινα δεν γίνεται να είσαι, γιατί μπορεί να έχεις τα νευρά σου, να μην έχεις κοιμηθεί, να σε πονάει η μέση σου, να είσαι πιεσμένος από χίλιους λόγους, μέσα και έξω από τη δουλειά;
Πόσο αξίζει το να κάνεις σλάλομ σε έναν επαρχιακό, στενό κι επικίνδυνο δρόμο με ένα παλιό ασθενοφόρο, ανάμεσα σε νταλίκες, τρακτέρ, λεωφορεία, πρόβατα και κατσίκες και να μην ξέρεις αν το ρημάδι θα φρενάρει, θα γκαζώσει, θα σου σβήσει, θα σε προδώσει, το επόμενο κιόλας δευτερόλεπτο;
Πόσα χρήματα πιστεύεις ότι κάνει η εικόνα ενός σακατεμένου ανθρώπου στον δρόμο, μετά από τροχαίο και εσύ αυτό να καλείσαι να το δεις ψυχρά, επαγγελματικά, ψύχραιμα και να πρέπει να το αντιμετωπίσεις κιόλας;
Και πόσο λες να κάνει το να επαναφέρεις έναν σχεδόν νεκρό άνθρωπο ξανά στην ζωή, μετά από μια καρδιακή ανακοπή και να τον παραδίδεις ζωντανό στα εξωτερικά ιατρεία;
Πόσα χρήματα κάνει το να χάνεται ένας άνθρωπος μπροστά σου, να πεθαίνει στα χέρια σου και να σε στοιχειώνει η εικόνα του μέρες και νύχτες μετά;
Ποσό λες να κάνει το να βλέπεις να “φεύγει” ένας νέος άνθρωπος εκεί μπροστά στα μάτια σου, το να προσπαθείς να μαζέψεις ακρωτηριασμένα μελή από την άσφαλτο και το να πονάει η ψυχή σου από τις φρικτές εικόνες που αντικρίζεις συχνά;
Πόσα ευρώ λες να κάνει ρε έξυπνε, το να βγαίνεις από τα επείγοντα έχοντας παραδώσει νεκρό, οι συγγενείς του απ΄ έξω να σε ρωτάνε γεμάτοι τρόμο κι αγωνία και εσύ να σκύβεις το κεφάλι και να μην ξέρεις τι να τους απαντήσεις;
Έλα, για πες ρε είρωνα, πόσα λεφτά κάνει η ζωή σου, ποσά κάνει η σωματική ακεραιότητα του παιδιού σου και η υγειά των ανθρώπων που αγαπάς; Και πόσα αξίζει να πληρωθεί αυτός που προασπίζεται με ευσυνειδησία, υπευθυνότητα και με αυταπάρνηση τις πιο πολλές φάρες, ζωές και ψυχές ανθρωπινές;
Πόσα;
Ξέρεις κάτι;
Άλλαξα γνώμη κι έτσι για την αλητεία, δεν θα σου πω πόσα παίρνω. Θα το πάμε ανάποδα και θα ρωτήσω εσένα σήμερα εξυπνάκια, να μου πεις πόσα θα μου έδινες. Και βάζω στοίχημα αν θέλεις, ότι θα μου δώσεις πολλά περισσότερα τελικά από όσα αμείβομαι, για αυτό που αγαπώ και που κάνω, για αυτό που εσύ το λες δουλειά, αλλά εγώ το λέω καθήκον και τιμή μου.
Είμαι όλος αυτιά!
Για πες ρε φίλε, πόσα ευρώ θα μου έδινες;
Κι αν δεν είσαι σε θέση να μου απαντήσεις στην δύσκολη ερώτηση μου, τότε τουλάχιστον, μάθε να σέβεσαι και μάθε και κάτι ακόμη, ότι υπάρχουν αγαθά και ενέργειες που δεν τιμολογούνται…
Με τιμή!
