Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Ο άνθρωπος ζει για να αγαπιέται. Με οποιαδήποτε μορφής αγάπης. Γονιού, παιδιού, φίλου, συντρόφου. Και στις δύο πρώτες κατηγορίες η αγάπη είναι ανιδιοτελής εκ φύσεως. Αυτό είναι το φυσιολογικό δηλαδή.
Αν δεν είσαι γονιός όπου αγαπάς το παιδί σου περισσότερο από τη ζωή σου, δεν είσαι γεννημένος για γονιός και καλό θα ήταν και να μη γίνεις. Αυτή η αγάπη είναι πολλή από μόνη της. Πολλή και για πάντα. Αδιαπραγμάτευτη και αναλλοίωτη.
Αν είσαι παιδί -κι όσο κι αν κοντράρεσαι με τους γονείς σου- γνωρίζεις πως θα είναι εκεί πάντα για σένα. Μπορεί να τους κακιώνεις μερικές φορές αλλά –εκτός ειδικών περιπτώσεων- κανείς δε θα σε αγαπήσει ποτέ περισσότερο από αυτούς, ούτε κάποιος θα τους αγαπήσει ποτέ περισσότερο από εσένα. Κι εδώ η αγάπη είναι πολλή. Έτσι πρέπει να είναι για να λέγεται οικογένεια.
Οι φιλίες είναι μεγάλο κομμάτι των ζωών μας. Πολυποίκιλες και πολυμορφικές με σκοπό να σε κάνουν άνθρωπο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Οι φίλοι είναι σαν τα τυχερά μπισκότα των Κινέζων. Αν είσαι τυχερός να έχεις αληθινούς, φρόντισε να είσαι το ίδιο αυθεντικός. Και τότε θα μιλάμε, επίσης, για πολλή -αμφίδρομη- αγάπη.
Όταν είσαι σύντροφος όμως πόση αγάπη παίρνεις; Όχι ανταποδοτική. Τίμια, γνήσια εκδήλωση αγάπης. Πλούσια σε συναισθηματικές εκδηλώσεις και αλτρουισμό. Από αυτές που οι ενέργειες είναι μεγαλύτερες από τις πράξεις και δε σε ενδιαφέρει να «ρίξεις» τα μούτρα σου. Κι εσύ; Τι έκανες εσύ; Έδωσες ποτέ την απόλυτη αγάπη χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα; Και ήταν τελικά αρκετή για να ευτυχήσεις;
Οι σχέσεις θέλουν αφθονία αγάπης. Πολλή και πολύ! Αλλιώς δεν έχει νόημα. Είναι σαν να πεινάς και να τρως μια κουταλιά φαΐ κάθε μία ώρα. Χορταίνει ποτέ άνθρωπος έτσι; Πλάκα κάνουμε; Η αγάπη πρέπει να είναι χορταστική, άφθονη, τρελή και δεδομένη. Όσο ηλίθια ρομαντικό κι αν ακούγεται. Αυτό ναι, είναι αγάπη.
Όλα τ’ άλλα είναι περισσεύματα. Από εκείνα που οι περισσότεροι έχουμε μάθει να ζούμε μ’ αυτά, κι όταν μια μέρα ξαφνικά ξυπνήσουμε, διαπιστώνουμε το μέγεθος της μαλακίας που έχουμε κάνει. Κι άλλοτε είναι σχετικά νωρίς, άλλες φορές παίρνει δεκαετίες για να ανοίξουν τα γκαβά μας.
Γιατί αυτά τα περισσεύματα είναι πολλές φορές αρκετά για να χτιστούν κάστρα στην άμμο. Μόνο που τα «μπαλώματα» είναι πολλά και η συνοχή χάνεται κάποια στιγμή που θα ξεστραβωθείς. Τα κάστρα γκρεμίζονται και η πραγματικότητα ξεπροβάλει μεγαλοπρεπέστατη για να σου μάθει να υπολογίσεις τον εαυτό σου επιτέλους. Και τότε τα δεδομένα αλλάζουν. Η οπτική γωνία μετακινείται και ένας νέος κόσμος ξεπροβάλει από το πουθενά.
Μόνο που τώρα έχεις καθαρή ματιά και σου βγαίνει απευθείας και αβίαστα το «για περισσεύματα αγάπης, παρακαλείσθε όπως κάνετε μεταβολή κι αποχωρήσατε ησύχως.»
