Γράφει η Αριάδνη.
Αποδοχή. Μια λέξη που για χρόνια περιόριζες μόνο στα γνωστά και οφθαλμοφανή: “με αποδέχονται – τους αποδέχομαι”, ξεχνώντας τις σημαντικότερες “εφαρμογές” της που μπορούν να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα σου. Το συνειδητοποίησες αυτό όταν κατάλαβες πως, για να στρώσεις χαρακτήρα, έπρεπε ν’αρχίσεις να αποδέχεσαι τα λάθη σου. Να δεις κατάματα την αλήθεια σου, να σταματήσεις να κρύβεσαι πίσω από φτηνές δικαιολογίες και να παραδεχτείς ότι έφταιξες.
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος εξάλλου για να καταλάβεις ποιόν πραγματικά αδίκησες (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού σου), από ποιόν αδικήθηκες και ποιο ήταν το μερίδιο ευθύνης σου σε όλα αυτά. Γιατί η δική σου ευθύνη, είναι ο μόνος σταθερός παράγοντας, που δεν λείπει από οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή σου, καλό ή κακό.
Κι αφού βρεις όλα τα λάθη και τις αδυναμίες σου, τότε θα θυμηθείς και μία άλλη “εφαρμογή” της· το να αποδεχτείς τον εαυτό σου έτσι όπως πραγματικά είναι. Να τον αγαπήσεις για όλα του τα στραβά κι ανάποδα, να βρεις τις δικαιολογίες του για ό,τι έχει κάνει ως τώρα και να προσπαθήσεις να τον πας ένα βηματάκι παραπέρα, αλλάζοντας ό,τι μπορείς.
Αποδεχόμενος τον εαυτό σου βέβαια, περιχαρής ανακαλύπτεις πως το να αποδέχεσαι τους άλλους είναι κάτι εφικτό τελικά. Φτάνει να σκέφτεσαι πως είναι κι αυτοί άνθρωποι σαν και σένα, με αδυναμίες και λάθη. Σκεπτόμενος έτσι, εύκολα βρίσκεις και σ’αυτούς τις δικαιολογίες τους και δίνεις τόπο στην οργή όταν σε εκνευρίζουν ή σε πικραίνουν ή ακόμη κι όταν σε πληγώνουν.
Το ότι αποδέχεσαι την ανθρώπινη φύση τους όμως, δεν σημαίνει ότι θα έχουν και μια θέση στη ζωή σου. Αυτές είναι για λίγους, για λίγους και ξεχωριστούς. Για αυτούς που θα ξεχωρίσεις και θα σε ξεχωρίσουν και που, παρ’όλα τα στραβά σας, θα εκτιμάτε και θα σέβεστε ο ένας τον άλλον.
Όσο δε για το πόσο θα σε αποδεχτούν οι υπόλοιποι, αυτή είναι μια καθαρά δική τους απόφαση. Εσύ δεν πρόκειται ν’αλλάξεις το παραμικρό για να σε συμπαθήσουν, δεν έχει νόημα άλλωστε. Ό,τι θα προσπαθήσεις ν’αλλάξεις στον εαυτό σου, θα είναι για να γίνεις καλύτερος για σένα κι όχι για να πληροίς τις προδιαγραφές κάποιου άλλου. Εξάλλου, όσο μεγαλώνεις, αναγνωρίζεις το δικαίωμα στον άλλον να μην του πολυαρέσεις και σε σένα να μην θέλεις να κάνεις απολύτως τίποτα για να του αρέσεις.
