Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Μία γενικότητα είμαστε, ένα έντονο συναίσθημα που διαρκεί μόνο για λίγες στιγμές. Μετά χανόμασταν πάλι στις ζωές μας. Κάνουμε πως δεν υπήρξαμε ποτέ. Καταργούμε τις στιγμές και προσπαθούμε να βρούμε την ευτυχία.
Προσπαθούμε να βρούμε το γέλιο, εκεί που το κλάμα διαρκεί περισσότερο και όταν καταλαβαίνουμε ότι κάτι μας λείπει, εκεί ξανά συναντιόμαστε. Αγαπιόμαστε σαν να μην χωρίσαμε ποτέ. Δεν μιλάμε πολύ, δεν αναλύουμε τίποτα, απλά αφήνουμε την στιγμή να μας παρασύρει όπου αυτή θέλει. Εκείνες τις στιγμές θέλουμε και χρειαζόμαστε αυτόν τον κάποιον να μας σύρει στην απλότητα της απόλαυση, ακόμα και αν γνωρίζουμε το μετά, ζούμε το τώρα.
Κάποια στιγμή σε ρώτησα μονάχα ένα πράγμα, «είμαι εγώ η αμαρτία σου»;
Με κοίταξες με το πιο βαθύ σου βλέμμα, με φίλησες με το πιο έντονο φιλί σου και δεν απάντησες ποτέ την ερώτησή μου. Καθώς χωρίζουμε για άλλη μια φορά, ένα «τα λέμε», ακούγεται μόνο στον αέρα και ξανά χανόμαστε.
