Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Δεν είναι ότι θέλω να φύγω. Είναι που δεν μπορώ να βρω κάτι για να με κρατήσει. Κοιτάζω γύρω μου, μέσα σου, μέσα μας, και ψάχνω εκείνον τον λόγο που θα μου δώσει τη δύναμη να μείνω. Ψάχνω κάτι που να αξίζει τον κόπο, κάτι που να μου θυμίσει γιατί ήμουν εδώ εξαρχής.
Δεν με κρατάνε πια οι λέξεις σου. Ξεθώριασαν, έγιναν φωνές που επαναλαμβάνονται χωρίς ουσία. Δεν με κρατάει ούτε η σιωπή σου, γιατί αντί να με ηρεμεί, με πνίγει. Σου ζητάω έναν λόγο, έναν μόνο, και δεν ξέρω αν έχεις να μου δώσεις.
Θέλω να μείνω. Θέλω να με κάνεις να θέλω να μείνω. Θέλω να δω στα μάτια σου κάτι από το πάθος που είχε χαθεί. Θέλω να μου πεις ότι με βλέπεις ακόμα όπως τότε, όταν όλα έμοιαζαν δυνατά. Όταν το «μαζί» δεν ήταν επιλογή, ήταν ανάγκη.
Δεν σου ζητάω πολλά. Δεν σου ζητάω υποσχέσεις που δεν μπορείς να κρατήσεις, ούτε παραμύθια για ένα μέλλον που ίσως δεν θα έρθει ποτέ. Σου ζητάω έναν λόγο. Έναν λόγο να μείνω λίγο ακόμα. Να προσπαθήσω λίγο περισσότερο. Να πιστέψω ότι αυτό που νιώσαμε δεν ήταν απλώς μια παρόρμηση, αλλά κάτι αληθινό.
Αν έχεις αυτόν τον λόγο, πες τον τώρα. Δείξε μου κάτι που να με κάνει να πιστέψω ξανά. Αλλά αν δεν έχεις, μη με κρατάς άλλο. Μη με αφήνεις να σπαταλάω τον εαυτό μου σε μια μάχη που δίνω μόνη μου.
Βρες μου έναν λόγο να μην φύγω ακόμα. Ή άφησέ με να φύγω. Γιατί το να μένω χωρίς νόημα είναι χειρότερο από το να φεύγω με τον πόνο.
