Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Μη περιμένεις κορίτσι μου να αντιληφθεί τι έχασε. Δεν θα το συνειδητοποιήσει ποτέ, γιατί πολύ απλά δεν ήξερε τι είχε. Αν ήξερε δεν θα σε άφηνε. Και να σου πω και κάτι; Καλά έκανε και σε άφησε. Θα πονέσεις, θα κλάψεις, θα καταριέσαι θεούς και δαίμονες και θα αναθεματίζεις την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε στο διάβα σου. Και καλά θα κάνεις, να ξεσπάσεις, να ελαφρύνεις όσο γίνεται αυτό το βάρος στο στήθος και στη ψυχή.
Μην αφήσεις όμως για πολύ αυτό το μαύρο σύννεφο να βρέχει τις σκέψεις σου, να σκοτεινιάζει τη καρδιά σου. Είναι ένα σύννεφο μαύρο, τόσο μαύρο που είναι λες και η καταιγίδα που ξέσπασε δεν θα καταλαγιάσει ποτέ. Να θυμάσαι όμως, πως καμιά καταιγίδα δεν κρατάει για πάντα. Τα μαύρα σύννεφα πάντα φεύγουν και μαζί με αυτά οι πρώτες ηλιαχτίδες μετά τη μπόρα αχνοφαίνονται. Θα αφήσεις τις χρυσαφένιες αυτές νεράιδες να φωτίσουν τη ψυχή σου που έγινε μούσκεμα από το κλάμα.
Ξέρεις πότε θα τις αγκαλιάσεις αυτές τις ηλιαχτίδες; Όταν συνειδητοποιήσεις πως ο άνθρωπος που σε άφησε να φύγεις, δεν αξίζει ούτε ένα δάκρυ σου. Γιατί να χαλιέμαι για ένα άνθρωπο που δεν με εκτίμησε, που δεν με κατάλαβε, που δεν μπήκε στο κόπο να με μάθει; Γιατί να του δώσω τόση αξία όταν αυτός δεν κατάφερε να δει τη δική μου; Ή μάλλον ξέρεις κάτι; Μπορεί να κατάλαβε τι αξίζεις και είπε να σε αφήσει, γιατί αυτός ξέρει πως ο ίδιος δεν αξίζει μία.
Ξέρει πως θα ερχόταν η μέρα που θα τον άφηνες εσύ, γιατί θα καταλάβαινες ότι τελικά δεν κάνει αυτός για σένα και όχι το αντίθετο. Και κάτι τελευταίο. Ο άντρας που σε κάνει να νιώθεις λίγη δεν αξίζει τίποτα. Είναι τόσο λίγος που το πολύ σου θα προσπαθήσει να σου το κάνει χίλια κομμάτια για να νιώσεις εσύ αυτό που ο ίδιος νιώθει για τον εαυτό του. Λίγος. Για αυτό σου λέω αυτοί που θα δουν τι αξίζεις δεν θα ρισκάρουν να σε χάσουν. Αυτό να το θυμάσαι πάντα.
