Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Ένα παιδί τρέχει στον κάμπο. Σκοντάφτει πάνω στις ανεμώνες, γεμίζει τον τόπο ψίχουλα από χρώματα: λευκό, κόκκινο, μωβ. Περιτριγυρίζουν οι μέλισσες, που προσπαθούν με την μουσούδα τους να κερδίσουν όσο ζεστό νέκταρ απέμεινε πάνω στα άνθη. Τα σιτηρά χορεύουν στον ρυθμό του τρεξίματος, σχηματίζουν το κύμα της θάλασσας, που μιμούνται κάτω απ’ τον λόφο.
Πιο πάνω μια πεταλούδα παρακολουθεί την σκηνή. Δεν κινείται καθόλου, μονάχα χαζεύει. Τα μεταξένια, πολύχρωμα φτερά της είναι κι αυτά παγωμένα και λαμπιρίζουν στον ήλιο. Ο ήλιος παρατηρεί το είδωλό του πάνω στο τζιτζίκι, που διψά για την ζέστη και τραγουδά τον σκοπό του.
Το καλοκαίρι δεν άργησε φέτος. Φόρεσε τ’ άρωμα του λεμονιού και της μουσμουλιάς, βγήκε νωρίς στην τσάρκα του. Τα χελιδόνια το υποδέχτηκαν με ρυθμό, ενώ τα λουλούδια πέταξαν τα φύλλα τους απ’ τη ζέστη κάτω στο καυτό χώμα.
Ανοίξτε παράθυρα στα νησιά! Βάψτε λευκούς τους τοίχους, που αναζητούν το χρώμα! Στρώστε τραπεζομάντηλα σε κάθε αυλή και ετοιμάστε παγωτό βανίλια! Τα παιδιά θέλουν στην θάλασσα λιχουδιές, για να κανακέψουν την πείνα που φέρνει η αρμύρα. Κάστρα δίχως φρουρά απλώνονται στην αλάνα της άμμου. Ξεγελούν για λίγο τη θάλασσα και απολαμβάνουν τον ήλιο.
Βίρα τις άγκυρες λοιπόν! Καλωσήλθες ταξίδι!
