Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Απόψε όταν θα σ’αποχαιρετώ, θα σου χαμογελάω. Όχι με εκείνο το χαμόγελο που είχα κάθε φορά που σε έβλεπα.
Θα σ’αποχαιρετώ γιατί δεν έμεινε τίποτα να πούμε. Δεν έμεινε και τίποτα για να προσπαθήσουμε.
Δεν θα έχω λόγια να σου πω. Τα είπαμε όλα, μέσα στα χρόνια που πέρασαν. Ένα φιλί θα σου ζητήσω.
Ένα φιλί θα σου ζητήσω να πάρω μαζί μου πριν φύγω. Και σ’αυτό το φιλί θα έχω βάλει όλα τα χρόνια που πέρασαν. Όλες τις νύχτες που μοιραστήκαμε. Όλη την καύλα που νιώσαμε. Όλες τις προσδοκίες που δεν ανταμώθηκαν.
Άτιμο πράγμα ο έρωτας. Αν δεν βρεθείς στο σωστό σταθμό, την σωστή στιγμή, χάνεις το τρένο, χάνεις το ταξίδι, χάνεις και τη στιγμή.
Δεν κατάλαβα ποια στιγμή σ’έχασα, μα ήξερα ότι σ’έχασα όταν σε κοίταξα και για πρώτη φορά κατέβασες το βλέμμα σου.
Τελικά εμείς οι δυο, μείναμε μια προσδοκία, του τι θα γινόταν αν..
