Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Αν τολμήσεις να κοιτάξεις τους μοναχικούς ανθρώπους στα μάτια, τι νομίζεις ότι θα δεις; Βλέμμα βαθύ, δυνατό, ήρεμο, αποφασιστικό και παραπονεμένο. Μην τους λυπάσαι· είναι μόνοι από επιλογή, δεν κατάντησαν έτσι.
Είναι αυτοί που από νωρίς η ζωή τους έριξε μια κλωτσιά απ’ το βατήρα της σε απύθμενους θεοσκότεινους βυθούς και αυτοί κολύμπησαν κάθετα προς την επιφάνεια ψάχνοντας το φως. Είναι αυτοί που η ζωή δεν τους άφησε άλλη επιλογή από το να είναι δυνατοί, κι ας λύγιζαν. Έσφιγγαν τα δόντια για να πάνε παρακάτω, αλλά δεν παραιτήθηκαν. Έπεσαν με τα μούτρα στο χώμα, πόνεσαν, λερώθηκαν, μάτωσαν, αλλά έφεραν τη γροθιά τους δίπλα στο πρόσωπό τους σφιγμένη και, βγάζοντας μια θυμωμένη εκπνοή, σηκώθηκαν πάλι. Ήταν πάντα δίπλα σε όλους όσους είχαν ανάγκη και το έκαναν με την καρδιά τους.
Αγάπησαν κι ας μην αγαπήθηκαν, γιατί είναι στη φτιαξιά τους να είναι ευτυχισμένοι δίνοντας, φωτίζοντας με το φως τους των άλλων τα σκοτάδια. Συγχώρεσαν όσους τους φέρθηκαν άσχημα, γιατί δεν θέλησαν να γίνουν φορείς συναισθηματικών παθογενειών. Έκοψαν όσες περισσότερες συνδέσεις μπόρεσαν με νοσογόνες συμπεριφορές και αντιλήψεις, κι ας η φυγή έγινε η δεύτερη τους φύση για να γλυτώσουν την καθαρή ψυχή τους. Βαδίζοντας μόνοι στο άγνωστο, κι ας υπήρξαν στιγμές που φοβήθηκαν, δεν έπαψαν ποτέ να ονειρεύονται παραμύθια.
Είναι δυνατοί και όχι αδύναμοι, γιατί μπορούν να ζουν και να περνούν καλά μόνοι τους και είναι εντάξει με αυτό. Μπορούν να απολαύσουν ένα γεύμα, έναν καφέ, μία βόλτα με το αυτοκίνητό τους, τακτοποιώντας τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Δεν ξοδεύονται στο ότι να ‘ναι, αλλά όταν αποφασίσουν να είναι κάπου, είναι πιστοί και υποστηρικτικοί. Είναι λίγο πιο παραπονιάρηδες από τους υπόλοιπους ανθρώπους, γιατί έχουν βιώσει την αδικία στο πετσί τους. Συμβουλή; Τότε αγάπα τους περισσότερο.
Μην τους κοιτάς με μισό μάτι τους μοναχικούς. Είναι οι πιο στοργικοί, είναι αυτοί με το πιο φανταχτερό χαμόγελο και η εμπειρία τους έχει κάνει σοφότερους. Θα φροντίσουν ό,τι σε πονά, θα είναι πάντα δίπλα σου με περίσσιο πείσμα όταν δεν είσαι καλά. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν αντέχουν να βλέπουν τους άλλους να υποφέρουν με τον ίδιο τρόπο που είχαν υποφέρει αυτοί.
