Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Αν το μόνο που σε κρατά στη σχέση είναι η συνήθεια, τότε, ας το παραδεχτούμε, έχεις ήδη φύγει. Το σώμα μπορεί να είναι εκεί, αλλά η ψυχή; Η καρδιά; Αυτές έχουν αποχωρήσει εδώ και καιρό.
Η συνήθεια είναι άτιμο πράγμα. Σου δίνει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, ενώ σου κλέβει σιγά-σιγά κάθε ίχνος πάθους, ζωντάνιας, έρωτα. Σε αφήνει να μένεις στάσιμος, να ανακυκλώνεις μέρες, λόγια, στιγμές που κάποτε είχαν νόημα, αλλά τώρα είναι απλά σκιά του εαυτού τους.
Και ξέρεις κάτι; Είναι άδικο. Για εσένα, για τον άλλον, για όλα όσα ήσασταν κάποτε. Δεν είναι ζωή αυτό, είναι απλώς επιβίωση. Δεν είναι αγάπη, είναι μια συνθήκη που έμαθες να αντέχεις.
Κι αν δεν τολμάς να φύγεις επειδή φοβάσαι το άγνωστο, σκέψου αυτό: Ποια είναι η μεγαλύτερη φυλακή; Το ρίσκο του άγνωστου ή το βάρος της καθημερινότητας που έχει χάσει το νόημά της;
Μια σχέση δεν κρατιέται από συνήθεια. Κρατιέται από το «θέλω», από το «είμαι εδώ γιατί σε επιλέγω κάθε μέρα», όχι γιατί έτσι έτυχε. Και αν δεν μπορείς να πεις αυτά τα λόγια πια, τότε ίσως είναι ώρα να αναρωτηθείς γιατί μένεις.
Η συνήθεια δεν είναι αγάπη. Είναι μια ψευδαίσθηση που σε κρατά δεμένο με κάτι που έχει τελειώσει. Και το πιο δύσκολο, αλλά και πιο αληθινό, είναι να το παραδεχτείς και να φύγεις πριν χάσεις τελείως τον εαυτό σου.
