Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Εντάξει υπάρχουν πολλοί που η συμπεριφορά τους είναι σαν το “όσα παίρνει ο άνεμος”, αλλά σε αυτήν την μοναδική ταινία υπάρχει μια ανεπανάληπτη φράση: “Frankly, my dear, I don’t give a damn”.
Εγώ φορείο για κανέναν δεν γίνομαι. Ή όλα ή τίποτα. Ή εγώ είμαι ή τίποτα δεν είμαι. Αν σ’αρέσουν τα δεκανίκια να πας αλλού να αράξεις. Εγώ είμαι βράχος κι όχι κομματάκι απ’τα συντρίμμια σου.
Γιατί εγώ όλα τα συντρίμμια μου τ’αγάπησα. Αλλά δεν αγαπώ και δεν γουστάρω να με εκμεταλλεύονται. Όταν δεν έχεις τι να κάνεις ξαφνικά μας θυμάσαι;
Δεν ζήτησα ποτέ να με θυμηθείς, δεν ζήτησα να με ψάξεις, δεν ζήτησα να είσαι δίπλα μου. Απλά είναι γελοίο να θυμάσαι κάποιον μόνο όταν έχεις κάτι ανάγκη απ’αυτόν.
Και νομίζεις ότι είναι και ηλίθιος και δεν θα θυμάται ότι εσύ ήσουν αυτός
που τον έβγαλε απ’την ζωή του. Αξιοπρέπεια την έχεις ακουστά;
Περηφάνια,την έχεις ακουστά; Αυτοεκτίμηση μήπως; Και σε όλα αυτά ειλικρινά δεν υπάρχει ίχνος, στάλα εγωισμού, απλά υπάρχει μια μεγάλη δόση ήθους.
Η ζωή είναι πολύ όμορφη για να την σπαταλάμε στις ανοησίες και στις μηχανορραφίες! Εγώ είμαι αυτή που είμαι. Λυπάμαι που το πολύ μου δεν φάνηκε.
Λυπάμαι που η καρδιά μου έχει άλλο χτύπο. Λυπάμαι που η ψυχή μου μετράει αλλιώς τις λέξεις, τα αισθήματα, τις πράξεις.
Γιατί ό,τι με αγγίζει διαπερνά το βλέμμα μου και φτάνει στο μεδούλι της ψυχής μου.
Λυπάμαι που σαν τέτοιος άνθρωπος αγαπάω μοναδικά.
