Γράφει ο Γιώργος Αντωνιάδης
Αν μείνεις, μείνε για πάντα. Μη μου δίνεις μισά βλέμματα, μισά λόγια, μισές αλήθειες. Μη μου ζητάς να κρατήσω χώρο για σένα, αν σκοπεύεις να γεμίσεις μόνο τον μισό.
Ξέρεις τι θέλω; Καθαρότητα. Να ξέρω ότι είσαι εδώ, ολοκληρωτικά. Ότι όταν λέω «μαζί», το εννοείς. Ότι δεν με κρατάς στη ζωή σου από συνήθεια ή από φόβο. Αν μείνεις, θέλω να ξέρω πως το διάλεξες. Πως έβαλες στην άκρη όλα τα «ίσως», όλα τα «αλλά» και στάθηκες δίπλα μου.
Αν όμως φύγεις, κάν’ το μια και καλή. Μη με αφήσεις να ελπίζω σε επιστροφές. Μην αφήσεις μισάνοιχτες πόρτες για να με κρατάς εκεί, στο ενδιάμεσο. Αν είναι να φύγεις, πάρε μαζί σου όλα όσα έφερες. Τα γέλια, τις υποσχέσεις, ακόμα και τις αναμνήσεις. Μην μου αφήσεις υπολείμματα για να παλεύω μαζί τους κάθε βράδυ.
Δεν φοβάμαι τη φυγή σου. Αυτό που φοβάμαι είναι να μένω δεμένος με κάτι που δεν υπάρχει πια. Αν είναι να φύγεις, δώσε μου το δικαίωμα να ξεχάσω, να προχωρήσω, να ζήσω χωρίς την προσδοκία σου.
Αν μείνεις, μείνε για πάντα. Αν φύγεις, φύγε μια και καλή. Αλλά ό,τι κι αν διαλέξεις, κάν’ το με όλη σου την ψυχή. Γιατί δεν αντέχω άλλο τις σκιές σου. Θέλω ή το φως σου ή το τίποτα. Και το «κάπου στη μέση» δεν είναι επιλογή.
