Γράφει η Οδύσσεια
Πολυαγαπημένη μου μητέρα,
σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω αυτά που από καιρό θέλω να σου πω.
Έφτασα πια σαράντα χρόνων, μεγάλωσα.
Τα μαλλιά μου άρχισαν να ασπρίζουν και ρυτίδες άρχισαν να χαράζουν το πρόσωπο μου.
Σε όλη μου τη ζωή ψάχνω. Ψάχνω να βρω την αγάπη που εσύ δεν μου έδωσες ποτέ.
Όταν ήμουν παιδί έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να σου δείξω ότι είμαι καλό παιδί και αξίζω την προσοχή σου, ότι είμαι υπάκουο παιδί και αξίζω την αποδοχή σου.
Έκανα ότι μπορούσα για να σε κάνω περήφανη και ευελπιστούσα να μου πεις ένα μπράβο.
Μα περισσότερο απ´όλα χρειαζόμουν την αληθινή σου αγάπη.
Αυτήν την αγάπη που στερήθηκες κι εσύ σαν παιδί και σαν τιμωρία μου στερήσεις κι εμένα.
Λες κι έφταιγα εγώ που η δική σου μητέρα δεν σε αγάπησε ποτέ αλλά βλέπεις έτσι είναι η ζωή, άδικη.
Τώρα θα μου πεις τι θες τώρα και τα σκαλίζεις;
Τα σκαλίζω όχι γιατί θέλω αλλά γιατί πρέπει!
Πρέπει επιτέλους να λύσω αυτόν το γρίφο που χρόνια τώρα με βασανίζει.
Πολυαγαπημένη μου μητέρα…
Ξέρω δεν έφταιγες εσύ για τις λανθασμένες επιλογές στη ζωή μου .
Δεν έφταιγες εσύ που σε κάθε έρωτα που συναντούσα στη ζωή μου ,μου έφταναν τα ψίχουλα που μου έδιναν.
Δεν έφταιγες εσύ που εξιδανίκευα τον κάθε άσχετο που με πλησίαζε γιατί έτσι έκανα και με σένα .
Δεν έφταιγες εσύ που σε όλη μου τη ζωή είμαι θύμα και ψάχνω έναν θύτη να σου μοιάζει, κάποιον που θα ανεβάζει τον πήχη όλο και πιο ψηλά κι εγώ θα τρέχω να προλάβω για να του αποδείξω ότι μπορώ.
Δεν έφταιγες εσύ που η άκαμπτη ηθική σου με κυνηγάει ακόμα.
Δεν έφταιγες εσύ για το ότι πασχίζω να με αγαπήσω και να με βάλω προτεραιότητα στη δική μου ζωή.
Έχεις δίκιο εσύ δεν έφταιξες ποτέ σου.
Εσύ έκανες το καλύτερο για μένα.
Εγώ είμαι περίεργη και υπερβολική.
Παράξενο παιδί, αυτό είμαι.
Όμως ήρθε η ώρα πριν πεθάνεις και πριν πεθάνω να ακούσεις τη φωνή μου μια φορά. Να ακούσεις την κραυγή και το λυγμό μου.
Αν λοιπόν μ’αγαπούσες όπως αγαπούν οι κανονικές μητέρες.
Αν μ’αγαπούσες με αληθινή αγάπη δίχως όρους.
Αν μ’αγαπούσες χωρίς να με χειραγωγείς.
Αν μ’ αγαπούσες με μια αγάπη πελώρια.
Αν μ’ αγαπούσες όπως αγαπώ εγώ τα παιδιά μου.
Αν μ’ αγαπούσες όπως ακριβώς ήμουν.
Αν μ’ αγαπούσες όπως ποτέ δεν θα με αγαπήσει κανείς.
Αν μ’ αγαπούσες εσύ..
Δεν θα έψαχνα την αγάπη στη ζωή μου γιατί θα την είχα νιώσει.
Θα ήξερα πως είναι να σ’αγαπούν αληθινά και θα αγαπούσα κι εγώ τον εαυτό μου.
Θα ήξερα το θαύμα της αγάπης τι σημαίνει.
Τέλος θα ήξερα ποια είναι η αγάπη και θα την έψαχνα μόνο όπου υπάρχει.
Πολυαγαπημένη μου μητέρα έφτασα πια σαράντα χρόνων κι ακόμα ψάχνω..
Ψάχνω να βρω κάποιον να με αγαπήσει όπως ποτέ σου δεν με αγάπησες εσύ.
