Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Πού ήσουν τόσα χρόνια; Να ξερες πόσα χρόνια σε περίμενα. Εσένα ναι. Κι ας μη σε ήξερα. Σε έψαχνα. Σε αναζητούσα κάπου ανάμεσα σε γη και ουρανού. Κάπου μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου. Κάπου ανάμεσα στη βαβούρα του κόσμου. Κάπου εκεί έξω ανάμεσα στους πολλούς να βρω κάτι να ξεχωρίσω.
Δεν ήθελα να ξεχωρίσω ότι έβλεπα να λάμπει στο πλήθος. Δε με εντυπωσιάζουν οι πολύτιμοι λίθοι που είναι κούφιοι μέσα τους.
Πάντα ήμουν για τα δύσκολα. Εκεί να υπομένω και να επιμένω. Για όσο πάει.
Δε συμβιβάστηκα ποτέ με τίποτα λιγότερο από αυτό που ήθελα. Δε χαραμιζόμουνα για τίποτα μέτριο. Ήθελα να παλεύω να βρω αυτό που ψάχνω και όχι ότι βρεθεί μπροστά μου να το τραβάω κοντά μου.
Ήθελα να βρω αυτό το κάτι. Το ξεχωριστό και διαφορετικό. Το σπάνιο και ιδιαίτερο.
Κι ας αργούσα να το βρω. Κάθε φορά που έμενα μόνη, όταν κάποιος που είχα βάλει στη ζωή μου έφευγε και μου κανε σμπαράλια τη καρδιά τη κλείδωνα με λουκέτο για να μπορώ μόνη να μαζέψω τα κομμάτια μου και όταν μετά από καιρό έβρισκα πάλι αυτό που πίστευα να αξίζει άφηνα μια χαραμάδα ανοιχτή για να μπορέσει να μπει αν θέλει.
Ήρθε και η δική σου σειρά να φανείς. Με ματιά διαπεραστική, χαρακτήρα ατσαλένιο και καρδιά πολύτιμη.
Δε ξέρω αν όντως είσαι αυτό που δείχνεις ή πάλι φάω τα μούτρα μου. Δε ξέρω τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αυτό που βλέπω σε σένα και αυτό που νιώθω εγώ μέσα από σένα.
Γι αυτό δε θέλω να φύγεις. Τώρα στο χέρι σου είναι τα κλειδιά της καρδιάς μου. Αν θες μπες και μείνε αλλιώς πέταξέ τα και σήκω φύγε όσο είναι νωρίς.
