Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης.
Αν δεν αντέχεις να το ζήσεις, μην το προκαλείς. Αν δεν αντέχεις να ζήσεις την ρομαντική σου ταινία, με το σενάριο, τη σκηνοθεσία κι όλα τα παρελκόμενα, μην ξεκινάς!
Δεν έχουν όλες οι ιστορίες happy end, δεν έχουν όλοι οι έρωτες το τέλος που τους δίνουν οι σεναριογράφοι. Δεν έχουν όλοι σύμμαχο την αθεράπευτα ρομαντική τους μοίρα που τους βοηθά να ξεπερνούν κάθε εμπόδιο και κάθε κακοτοπιά.
Κάποιοι έρωτες, αξίζουν να τους ζήσεις. Να παλέψεις γι’αυτούς. Να σπάσεις τα μούτρα σου ξανά και ξανά και ξανά και μετά άλλη μια φορά.
Κάποιοι έρωτες, δεν μοιάζουν με ροζ χαζοταινία του Hollywood. Κάποιοι έρωτες μοιάζουν με ταινίες τρόμου, που πρέπει να λύσεις το μυστήριο. Πρέπει να αντέξεις μέχρι το τέλος. Πρέπει να επιβιώσεις για να το ζήσεις.
Γιατί καλά τα meditation και τα “οραματίσου το και θα το ζήσεις” αλλά εδώ μιλάμε για ζωή και έρωτα. Μιλάμε για καψούρα και καθημερινότητα. Κι αυτό δεν έχει τίποτα εύκολο μέσα του.
Έχει κούραση και κόπο. Έχει στιγμές αμφιβολίας και αμφισβήτησης. Έχει “θέλω” που τα χωράς μέσα σε “πρέπει” και “πρέπει” που τα θέλεις πια στη ζωή σου.
Δεν είναι αιώνιες αγκαλιές, χαμόγελα, αγγίγματα και χάδια.
Είναι και κούραση, είναι και γκρίνια, είναι και στιγμές που δεν θες ούτε να ακούς, ούτε να βλέπεις κανέναν μπροστά σου.
Κι είναι ακριβώς αυτές οι στιγμές που δένουν τους ανθρώπους και τους κάνουν να αντέχουν.
Είναι η καθημερινότητα, που σε κάνει καλό σύντροφο. Είναι η καθημερινότητα που σου μαθαίνει τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου και ξέρεις χωρίς λόγια πότε να τον αγγίξεις, πότε να του πάρεις από πάνω του το φορτίο που κουβαλάει, πότε να τον αγκαλιάσεις και πότε να μην τον αφήσεις από τα χέρια σου γιατί θα διαλυθεί.
Θέλει δουλειά ο έρωτας για να γίνει αγάπη και νοιάξιμο. Θέλει δουλειά η αγάπη για να βγάλει τόσο γερές ρίζες, που να αντέξει τους τριγμούς.
Πολλές φορές οι πράξεις και η σιωπή λένε πολλά περισσότερα. Χρησιμοποίησέ τα μαζί με πολλή υπομονή.
Αλλιώς, μην το ξεκινήσεις καν αυτό το παιχνίδι.
