Γράφει η Άρτεμις Πολυκάρπου.
Κλείσε τα ματιά σου και ταξίδεψε πίσω στο χρόνο. Αφέσου σε παλιές εμπειρίες, στα αδιέξοδα που κόλλησες, σε δύσκολες καταστάσεις, σε στιγμές που αψήφησες τον ίδιο σου τον εαυτό. Παρατήρησε τον εαυτό σου. Τι ένιωθες, τι έλεγες, τι έκανες, πόσο ακριβά πλήρωνες τις νύκτες περιμένοντας να φανεί το φως;
Και μετά έλα πίσω στο τώρα, κοίταξε γύρω σου, μέσα σου και δες ποιος είσαι σήμερα.
Πολλές φορές, όταν βιώνουμε άβολες συγκυρίες ή αλλαγές, δεν βλέπουμε πόση σιωπηλή επιρροή έχουν στην εσωτερική μας ανάπτυξη. Λένε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο μα κι όμως, υπάρχει· ονομάζεται αλλαγή. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτήν. Αν δεν την κάνεις σύμμαχο σου, θα στην επιβάλει η ζωή. Αλλαγή σημαίνει ανάπτυξη και οποίος δεν αναπτύσσεται, δεν ζει!
Όλοι έχουμε αδυναμία στα παιχνίδια. Φαντάσου πως είσαι ένας παίκτης σε ένα βιντεοπαιχνίδι γεμάτο στάδια, που πρέπει να περάσεις. Νιώθεις ενθουσιασμό, διαβάζεις τις οδηγίες και σε κάθε στάδιο, αν το περάσεις, κερδίζεις ένα πολύτιμο σύμμαχο που σε προετοιμάζει για το επόμενο. Στο τέλος του παιχνιδιού θα κερδίσεις ένα ανώνυμο έπαθλο.
Το παιχνίδι είναι η ζωή. Τα στάδια είναι οι προκλήσεις, που καλείσαι να αντιμετωπίσεις. Οι σύμμαχοι που απέκτησες στο τέλος κάθε σταδίου είναι αόρατες ασπίδες δύναμης και σιγουριάς. Ξέρεις πια πως δεν μπορούν εύκολα να σε ρίξουν κάτω, σου φαίνονται μηδαμινές και προβλέψιμες. Το έπαθλό σου είναι η μεταμόρφωσή σου σε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
Τίποτα δεν είναι εύκολο, ο καθένας κουβαλά στάδια που ποτέ δεν θα μάθεις γι’αυτά. Το κάθε στάδιο, ο κάθε παίχτης το αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Η αντίληψη επηρεάζεται από προηγούμενες μάχες, από παιδικά τραύματα, από απώλειες που πάλεψε σκληρά για να τις αποκτήσει. Ο καθένας έχει τα δικά του μοναδικά στάδια και δεν συγκρίνονται έτσι απλά. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, αν θέλεις να του δώσεις σύμμαχο, είναι να του πεις να αγαπήσει τις αλλαγές, να ξεβολεύεται, να μην φοβάται και να έχει εμπιστοσύνη στην ζωή.
Τίποτε δεν είναι τυχαίο, όλα αποσκοπούν στην ανάπτυξή μας, στην τελειότητα του εσωτερικού εαυτού μας. Γι’αυτό, αγαπημένε μου παίχτη, να είσαι περήφανος για ό,τι είσαι σήμερα και με ένα μεγάλο χαμόγελο να λες καλημέρα στον ήλιο που φωτίζει το πρόσωπό σου. Να λες ευχαριστώ στον εαυτό σου για την δύναμη που απέκτησες, για τις μάχες που κέρδισες.
Οι πιο μεγάλοι παίχτες ζουν ήσυχα ανάμεσά σας. Θα τους αναγνωρίσεις όταν σε δουν μέσα στα μάτια και οι μόνες λέξεις που θα ψιθυρίσουν στην ψυχή σου είναι:
«Μην σταματάς ποτέ, ο αληθινός μαχητής δεν καθορίζεται από μια πράξη, αλλά όταν η ανάπτυξή του γίνεται συνήθεια, γίνεται τρόπος ζωής. Γιατί γνωρίζει πια πως μόνο αυτός έχει την ευθύνη της επιλογής!»
