Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Αν ρωτάς για μένα, μια απορία ο αέρας να σου φέρνει στο άκουσμά μου.
Αν στο άκουσμα του ονόματός μου νιώθεις άβολα, ρώτα τον εαυτό σου το γιατί!
Αν φοβάσαι να τον ρωτήσεις, είναι γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς στον εαυτό σου τα συναισθήματά σου.
Αν νοσταλγείς για ότι πέρασε, είναι γιατί το ίδιο του δε βρήκες.
Αν περνάς κάτω απ’ το παραθύρι μου, το γιασεμί που φύτεψες μυρίζει ακόμα το άρωμά σου.
Αν δεν τολμάς να χτυπήσεις το κουδούνι, είναι γιατί δεν τόλμησες να τσακίσεις τον εγωισμό σου.
Αν η φωνή που σιωπά από την άλλη άκρη του τηλεφώνου, είναι η δική σου, είναι γιατί έπνιξες όσα αισθάνθηκες.
Αν οι τύψεις και οι ενοχές σε κατακλύζουν, είναι γιατί πρώτα δεν συγχώρησες εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου!
Αν ακόμη θυμάσαι, είναι γιατί δεν θέλησες ποτέ να ξεχάσεις.
Αν όλα αυτά σε φοβίζουν είναι γιατί δεν τόλμησες να πας στην αγάπη!
Μπορεί να έμεινα αρκετό καιρό εδώ, έτσι κοιτώντας τα σκονισμένα μου παπούτσια.
Ηρθε η ώρα όμως να ζωντανέψω το βήμα μου και πάλι!
Ηρθε η ώρα να προχωρήσω!
Μη ρωτάς πια για μένα! Μη ψάχνεις να με βρεις!
Μόνο άσε στο γραμματοκιβώτιο το κλειδί της καρδιάς μου που σου εμπιστεύτηκα κάποτε…
Δεν σου ανήκει πια!
