Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου.
Δεν είναι πως δεν μπορώ. Δεν θέλω.
Είναι τόσο σύνθετο το δεν θέλω μου.
Φωνάζει αλλά δεν το ακούς.
Ουρλιάζει αλλά δεν ακούς.
Δεν σε νοιάζει αλλά ούτε εμένα.
Με ένοιαζε αλλά όχι πια.
Ξέρεις;
Θα το κάνω μια φορά για εμένα.
Μια φορά δεν θα έχει σημασία τι θέλεις εσύ αλλά Εγώ.
Το μόνο που μπορώ να κάνω για εμένα είναι να το φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ.
Να μπει ο ήχος του στα αφτιά μου.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μείνω εκεί και να περιμένω. Να μείνω εκεί και να ελπίζω.
Μα το θέλω και θα το αφήσω μέσα μου.
Εκεί να περιμένει. Εκεί να ελπίζει!
Δεν με ρώτησες ποτέ αν θέλω να φύγω.
Δεν με ρώτησες ποτέ αν θέλω να φύγεις.
Η δική σου απόφαση μόνο είχε σημασία.
Μια φορά λοιπόν θα μείνω για μένα. Για μένα γαμώτο .
Μόνο για μένα.
Ξέρεις πόσο θέλω να ουρλιάξω;
Ο κόμπος έχει φτάσει στο λαιμό μου και με πνίγει. Όπως τα λουριά στα αδέσποτα που τους στερούν την ελευθερία.
Το έχεις νιώσει ποτέ;
Να μην μπορείς να πάρεις ανάσα!
Να πνίγεσαι στο άπειρο;
Να πνίγεσαι στο ίδιο σου στο σπίτι.
Να σε πνίγει ακόμα και ο αέρας που αναπνέεις.
Να μην έχεις άλλο. Να ξυπνάς ιδρωμένος. Σχεδόν πνιγμένος από την ίδια σου την ανάσα.
Το ταβάνι και οι τοίχοι να έρχονται κατά πάνω σου.
Το σπίτι να γίνεται σκοτεινό και μικρό.
Έρχεται κατά πάνω σου και δεν ξέρεις από πού να φύγεις.
Δεν έχει από πού να φύγεις…
Κοίτα, αρχίζει και ξεφλουδίζει.
Δεν το πιστεύεις. Δεν θέλεις…
Μα θέλεις να το θυμάσαι όπως παλιά.
Ώσπου έρχεται η στιγμή που το ταβάνι του πέφτει στο κεφάλι σου.
Είναι η στιγμή που μπαίνεις κάτω από το νερό. Νιώθεις να πέφτει πάνω σου σαν καταρράχτης.
Τίποτα όμως λες πως δεν έχει αλλάξει για εσένα.
Αυτό είναι που πιστεύεις και θέλεις με όλη σου την ψυχή να μείνει.
Η ανάμνηση του δεν θα ξεθωριάσει για εσένα.
Θα μείνεις να το πιστεύεις μέχρι τέλους.
Θα μείνεις να περιμένεις μέχρι τέλους!
Είναι η δική σου απόφαση.
Και παίρνεις πάλι την ανάσα σου.
Το σπίτι γίνεται πάλι φωτεινό, μεγάλο και με τοίχους που γυαλίζουν από την ολόφρεσκη μπογιά.
Είσαι εκεί. Ζεις πάλι για να περιμένεις το πιστεύω σου να πάρει σάρκα και οστά.
Είναι η δική σου απόφαση.
Είναι η δική Μου μωρό μου.
Δεν με νοιάζει πια τι λες. Τι θες. Τι πιστεύεις.
Η πάλη μου μόλις έχει αρχίσει.
Και ξέρεις;
Δεν θέλω να μου είχες πει αντίο.
Δεν θέλω να με έχεις αποχαιρετήσει μέσα σου πιο πολύ!
Μα αυτό το βλέμμα σου το τελευταίο θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην καρδιά μου, στη μνήμη μου!
Και στη δική σου το ίδιο!
Δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ!
Αντίο για τώρα.
Όχι για πάντα…
LoveLetters
