Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Σε σκέφτομαι, το νιώθεις;
Σε νοιώθω τόσο μέσα μου, έχεις τρυπώσεις σ’ όλες τις φλέβες της ψυχής μου που αισθάνομαι ότι ήσουν ανέκαθεν εκεί.·
Όταν σε σκέφτομαι είναι σαν να με χαϊδεύουν δέκα χέρια, όταν σε νιώθω είναι σαν να με τρυπάνε δέκα αναπνοές.
Φωνάζεις παντού με δέκα φωνές σε μένα.
Γιατί όταν νοιώθω, νοιώθω πολύ, με οι κι όχι με ένα σκέτο ι, γιατί το ο με παραπέμπει στο όνειρο που δεν έζησα ακόμη, στην οδύνη που βγαίνει απ’ την συγκίνηση και στο όνομα, τ’ όνομα σου.
Να είμαι η ανάσα σου.
Να είμαι ο ήχος της φωνής σου αγαπημένε μου, αυτής που όταν μου μιλάει κατακλύζει την καρδιά μου με αγάπη.
Μα όσο μακριά μου κι αν είσαι σε νιώθω τόσο κοντά στην ψυχή μου, αυτής που δεν θα πάψει ποτέ να σ’ αγαπά.
Αυτής που όταν κοιτάει τα μάτια σου αρπάζει την φλόγα και την κάνει πάθος, την κάνει έρωτα.
Κι εγώ νιώθω τόσο μικρή κοντά σου, δίπλα στην αγάπη σου.
Τόσο μικρή που τρέμω μην σε χάσω.
Κοίταξέ με πόσο βαθιά ανασαίνω και θα καταλάβεις πως νιώθω για σένα.
Τρέμουν τα πόδια μου, το σώμα μου δειλιάζει κάθε φορά που πλησιάζεις προς τα δω, με ξεσηκώνεις, με χαλάς και μ’ αναγκάζεις να μπω γυμνή στο ηλεκτρικό σου μακελειό.
Γιατί υπάρχεις σαν ηλεκτρικό πεδίο στην ζωή μου κι ανάβεις όλες τις εκδορές του δέρματος μου.
Γιατί όταν σε σκέφτομαι γκρεμίζονται οι αντιστάσεις μου και διογκώνεται ο πόθος της ψυχής μου.
Γιατί χωρίς εσένα θρυμματίζω την νύχτα σε χίλια κομμάτια.
Και μου μένει ένα κενό συναίσθημα χωρίς χρώμα, χωρίς μυρωδιά.
Χωρίς εσένα η γη δεν γυρίζει, στέκεται άκαμπτη και περιμένει.
Με νιώθεις όταν σε σκέφτομαι;
