Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Άνθρωπε, έχεις προσέξει ποτέ, πόσο πολύ δυνατό είναι το από δυο φτιαγμένο “ένα”; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ σου γιατί είναι τόσο πολύ δυνατό; Έχεις άραγε σκεφτεί, τι σημαίνει η συχώρεση και τι πάει να πει σ΄ αγαπώ; Έχεις προσπαθήσει ποτέ σου να ορίσεις την λέξη αγάπη; Αγάπη, θα πει συγχωρώ και ας πληγώθηκα! Αγάπη θα πει, επιτρέπω και λάθη. Θα πει δεν την χάνω την πιστή μου, δεν αφήνω τους ανθρώπους μου να πονάνε βουβά. Αγάπη δεν είναι οι κλειστές οι αγκαλιές, δεν είναι οι σιωπές που σκοτώνουν, ούτε είναι οι εγωισμοί που τσακίζουν ψυχές.
Αγάπη θα πει, σ΄ αγαπώ και στα δύσκολα, θα πει “μη φοβάσαι, γιατί εγώ θα είμαι πάντοτε εδώ, όποτε κι αν με χρειαστείς”. Αγάπη σημαίνει, σου κρατάω το χέρι, σε σηκώνω όταν πέφτεις και “μαζί” ατσαλένια δυνατό. Αγάπη δεν είναι ο θύμος που νικάει, που σκεπάζει τα πάντα και σκοτώνει αλήθειες. Δεν είναι να δειλιάζεις στα ζόρια, να δικάζεις ανθρώπους, να μην ακούς τις συγνώμες τους και να λειτουργείς σαν “εγώ”, γιατί η αγάπη ρε άνθρωπε, δεν είναι “εγώ”, είναι “εμείς”!
Αγάπη θα πει, θα τα υπερασπιστώ τα όνειρα που έχουμε κάνει μαζί, θα νικήσω τους φόβους μου, θα αντέξω τις λύπες μου, θα τα παλέψω τα σκοτάδια μου και θα φοβάμαι για μας. Αγάπη θα πει, θα αγαπώ και τα λάθη σου, γιατί και τα λάθη σου είσαι εσύ! Αγάπη δεν είναι να πολεμάς μοναχός σου, δεν είναι δεν στηρίζω προσπάθειες και δεν με νoιάζουν τα θέλω σου. Αγάπη σου λέω, δεν είναι να πολεμάει ο ένας, είναι να πολεμάμε κι οι δυο!
Αγάπη ρε βλάκα, είναι θα γεράσω μαζί σου, θα θυμάμαι τα λάθη μας και θα γελώ δυνατά. Αγάπη είναι, θα τις δω τις ρυτίδες σου και θα σε κρατώ σφιχτά. Αγάπη είναι, θα σταθώ στο πλάι σου, θα το πάω μέχρι τέλους και θα πεθάνω στα χέρια σου. Είναι, δεν το λέω το “για πάντα”, όμως πιστεύω σ’ αυτό, είναι, είσαι πρώτα εσύ και μετά είμαι εγώ. Αγάπη, θα πει συγχωρώ και ας πληγώθηκα. Θα πει, υποχωρώ κι επιτρέπω και λάθη, για να νικάει το “μαζί”. Γιατί τελικά ρε άνθρωπε… είναι ευλογημένο κι απίστευτα συμπαγές, το από δυο φτιαγμένο “ένα”!
