Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
«Πώς να κρυφτείς από τα παιδιά; Έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα!», έλεγε ο σπουδαίος Διονύσης Σαββόπουλος. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος των παιδιών είναι μαγικός, γιατί έχει κάτι που διαφέρει από τον κόσμο των μεγάλων, έχει την αγνότητα .
Τα παιδιά ποτέ δεν θα θελήσουν να συνάψουν φιλική σχέση μεταξύ τους, με γνώμονα την σκοπιμότητα. Ένα απλό «θες να γίνουμε φίλοι;» αρκεί για να δεθούν δύο παιδιά. Τόσο απλά και χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση μια φωτογραφία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην οποία απεικονιζόταν ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι αγκαλιασμένα, όπου το αγόρι έλεγε στο κορίτσι «μην ανησυχείς ,σε αγαπώ αληθινά, όχι σαν τους μεγάλους, και δεν θα σε προδώσω ποτέ».
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι παιδικοί έρωτες μένουν για πάντα χαραγμένοι στην μνήμη ενός ενήλικα; Αυτό γίνεται γιατί συνδέονται με ένα πολύ ευαίσθητο κομμάτι της ανθρώπινης ψυχής, το κομμάτι της αθωότητας.
Ένα παιδί μέσα στην αγνότητα του, μαθαίνει να αγαπά απόλυτα, βαθιά και αληθινά.
Του είναι αδύνατο να πιστέψει ότι μπορεί να προδώσει αυτή του την αγάπη και ακόμη περισσότερο δεν μπορεί να την αποχωριστεί. Στην πορεία βέβαια των χρόνων, το παιδί γίνεται έφηβος και εν συνεχεία ενήλικος, αρχίζουν να υπάρχουν και οι σκοπιμότητες στις σχέσεις του και μοιραία οι παιδικοί έρωτες πάνε περίπατο, στην πλειονότητά τους.
Στην εφηβική και μετεφηβική ηλικία, κυριαρχεί η επιπολαιότητα και οι σχέσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Δεν υπάρχει γερή βάση σε αυτές τις σχέσεις και ως ένα βαθμό δικαιολογείται από την ηλικία.
Φτάνοντας στην ενήλικη ζωή, θα συναντήσουμε ένα μωσαϊκό ανθρώπινων συμπεριφορών. Ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν, ανθρώπους δοτικούς, ανθρώπους με απωθημένα, ανθρώπους ευαίσθητους, ανθρώπους κυνικούς κτλ. Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών;
Η παιδική αθωότητα έχει πάει περίπατο! Γι’ αυτό βλέπουμε ευαίσθητους ανθρώπους να κρατούν πισινή, άλλους να γίνονται κυνικοί και άλλους να είναι απλά «παρτάκηδες».
Θα ήταν ευχής έργον, να μπορούσαμε λίγο να παραδειγματιστούμε από την συμπεριφορά των παιδιών! Να βλέπαμε τα πράγματα αγνά, να αγαπούσαμε βαθιά και χωρίς δεύτερες σκέψεις, να αγαπούσαμε αληθινά. Δεν αρκεί πολλές φορές να λες σ’ αγαπώ , πρέπει και να το εννοείς, να μπορείς να το υποστηρίξεις.
Αλλά για να γίνει αυτό, δεν πρέπει να χάσεις το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Αυτό βέβαια είναι πολύ δύσκολο όταν ζούμε σε μια κοινωνία πολύ σκληρή, που το καλό πολλές φορές το υποβαθμίζει.
Σκεφτείτε όμως λίγο! Αν βρείτε τον άνθρωπο που θα σας βγάλει το παιδί που έχετε μέσα σας, αγαπήστε τον βαθιά απόλυτα και αφεθείτε. Είναι το σπουδαιότερο δώρο που μπορείτε να κάνετε τόσο στον ίδιο όσο και στον εαυτό σας! Ας παραδειγματιστούμε από τα παιδιά, είναι ό,τι καλύτερο και πιο αληθινό έχουμε να επιδείξουμε σαν κοινωνία.
