Γράφει η Νεφέλη
Με το φιλί σου με γέλασες και την καρδιά μου πήρες. Μόνο που δεν ξέρεις πως να την κρατάς και την πληγώνεις, την ρίχνεις χάμω και τη ματώνεις.
Όσο πόνο κι αν μου προκαλείς, όση ντροπή κι αν με κάνεις να νιώθω, παρόλο που προσπάθησα να φύγω από κοντά σου δυστυχώς δεν τα κατάφερα.
Αν και τσακισμένη, παραμένω εδώ, πλάι σου. Μη με ρωτήσεις ούτε εσύ, αλλά και κανείς άλλος το γιατί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Δεν μου αρέσει να πονώ , όμως ξέρω πολύ καλά πως μακριά σου υποφέρω ακόμη πιο πολύ.
Είναι ίσως εκείνες οι αναλαμπές αγάπης που μου χαρίζεις και με κρατούν. Που μου δίνουν δύναμη και αντοχή.
Εκείνες οι στιγμές που παραδίνεσαι κι αφήνεις να αποκαλυφθεί ένας άλλος άνθρωπος μια άλλη ψυχή, διαφορετική από αυτή που συναντώ τις περισσότερες φορές.
Όταν αδύναμος στέκεσαι μπροστά μου και μου κρατάς τα χέρια κοιτώντας με, με μάτια βουρκωμένα και μου λες « μη φύγεις σε παρακαλώ, σε έχω ανάγκη». Εκείνες τις στιγμές μέσα στο βλέμμα σου αναγνωρίζω καλά την απόγνωση . «Θα χαθώ αν σε χάσω» σε ακούω να μου ψιθυρίζεις κι εγώ λυγίζω. Σου τα συγχωρώ όλα και μένω δίπλα σου κι ας ξέρω ότι το επόμενο χτύπημα δεν θα αργήσει να έρθει.
Με λυτρώνουν από τον πόνο τα καυτά φιλιά σου, το άγγιγμα σου που εξουσιάζει το κορμί μου, ο τρόπος με τον οποίο κατακτούμε ο ένας τον άλλον σε μια μάχη που δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, που είμαστε ίση, που παραδινόμαστε και οι δυο άνευ όρων.
Θα μείνω, όσο αντέχω θα είμαι δίπλα σου. Δεν ξέρω πώς θα είμαι όταν θα έρθει η στιγμή που θα πω αντίο. Ίσως να φύγω τόσο ξαφνικά που να μην προλάβω ούτε γεια να σου πω.
Όμως μέχρι τότε, όσο η καρδιά με κρατάει δίπλα σου θα σταθώ.
Άλλωστε που ξέρεις; Μεγάλες αγάπες και τέλειοι έρωτες είχαν καταστροφική κατάληξη. Ίσως, λέω ίσως, τελικά να μπορέσουμε να τα καταφέρουμε.
Ποιος ξέρει; Μόνο ο χρόνος θα δείξει…
