Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Όλοι τρώμε το ψέμα όταν οι καρδιές μας πεινάνε. Είναι πολύ εύκολο να πιστέψεις αυτόν τον ένα όταν σου λέει ακριβώς αυτά που θέλεις να ακούσεις. Που να ξέρεις ότι δεν εννοεί ούτε λέξη. Το ψέμα έχει ύπουλο προσωπείο, σκοτεινό, δεν μπορείς να δεις πίσω από την μάσκα εάν αυτή λάμπει σαν χρυσός. Μάσκα είναι μάτια μου, τι περίμενες;
Τις φτιάχνουν τόσο περίτεχνα, ούτως ώστε να κρύβουν καλά τη σκοτεινιά και να εκπέμπουν εξίσου καλά ένα φως διαπεραστικό, εκτυφλωτικό, αληθοφανές. Μάσκα που θυμίζει παράδεισο, μάσκα που βρωμάει κόλαση.
Δεν περίμενες να είναι και αυτός ένα ψέμα. Πώς μπορεί εξάλλου να είναι, αφού λέει πως μισεί τους ψεύτικους ανθρώπους και δεν έχει καμία σχέση με αυτούς; Δεν αντέχει να του λένε ψέματα. Έλα όμως που ξέχασε να αναφέρει πως αυτός το διαμοιράζει απλόχερα. Νιώθει μίσος για τους όμοιους του. Μεγάλη μορφή ο τύπος.
Όταν πλέον η αλήθεια ξεκινά να φαίνεται, επειδή το ψέμα ως γνωστό έχει κοντά ποδάρια, τότε καταλαβαίνεις πως αυτός, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα κουβάρι από ψέματα. Ήταν άλλο ένα ψέμα, μέσα σε τόσα άλλα. Κουβάρι τεράστιο που από τα τόσα ψέματα δεν υπάρχει περίπτωση να ξετυλιχτεί ποτέ.
Τη μάσκα του Πινόκιο πολλοί τη λάτρεψαν. Καιρός να τους δείξεις πως δεν πιστεύεις στα παραμύθια και να τους δείξεις πως τα μεγαλύτερα ψέματα στον εαυτό τους τα λένε, σε κανένα άλλο.
