Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Ήταν εκείνη η πρώτη λέξη που με έφερε κοντά σου, εκείνο το πρώτο σου βλέμμα που με χτύπησε σαν κεραυνός, έπειτα ήρθε το πρώτο μήνυμα, η πρώτη έξοδος και ο έρωτάς μου για εσένα φούντωσε για τα καλά.
Ήσουν εσύ, κάτι αλλιώτικο, κάτι διαφορετικό που δεν είχα δει ξανά. Δεν μπορώ να το εξηγήσω μα ήταν σαν να ερωτεύομαι για πρώτη φορά.
Ήσουν εσύ, ένα πλάσμα με δικό του μοναδικό πρόσωπο, με δικό του βλέμμα, με δική του φωνή, δικό του τρόπο για τα πάντα, σαν από άλλο πλανήτη, σαν καταιγίδα σε ανθρώπινη μορφή.
Δεν ξέρω πως και γιατί ήρθες πάνω σε αυτό τον κόσμο, δεν ξέρω αν η μάνα σου ήταν η πιο ευτυχισμένη μάνα στον κόσμο μα ξέρω πως ήρθες στον δικό μου κόσμο για να με κάνεις ερωτευμένη ξανά, ευτυχισμένη σαν να είναι η πρώτη φορά που βλέπω τον κόσμο τόσο φωτεινό, τόσο όμορφο, με τόση σημασία.
Ήσουν εσύ, ο δικός μου, όλο δικός μου άνθρωπος ανόμοιος με οτιδήποτε υπάρχει και ζει επάνω σε τούτο τον κόσμο.
Είσαι εσύ!
