Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ήθελα μόνο να μου πεις ότι υπήρχε άλλη!
Πάντα το γνώριζα κι ας με περνούσες για τρελή.
Πάντα χανόμουν ανάμεσα στο πλήθος να δω πως μοιάζει. Πώς είναι όταν είναι μαζί σου, τι άρωμα φοράει.
Σκεφτόμουν κάθε φορά αν σου χαμογελάει όπως εγώ, έπλαθα στο μυαλό μου την εικόνα της. Ζούσα με το φάντασμα της.
Κι ας έλεγες εσύ πως είμαι τρελή.
Ας με περνούσες για χαζή, ξανά και ξανά.
Εγώ ήθελα απλά να μου πεις ότι υπήρχε άλλη.
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Και δεν είναι ότι δεν σε αγαπούσα ή πως πίστευα πως κάποια στιγμή θα γυρίσεις πίσω σε μένα.
Είναι η προδοσία.
Αυτή η στιγμούλα που θες να ξέρεις το γιατί, μα δεν τολμάς να ρωτήσεις.
Αν με ήξερες καλά, όπως έλεγες, θα γνώριζες πως δεν θα έκανα σκηνή ποτέ.
Δεν είμαι σαν αυτές τις γυναικούλες, δεν θα γίνω, δεν τους μοιάζω.
Αν με ήξερες, θα καταλάβαινες πως χωρίς υστερίες και χαζομάρες θα έφευγα αθόρυβα από τη ζωή σου, για να σε αφήσω να προχωρήσεις όπως θες.
Με ήξερες πολύ λίγο τελικά.
Ήξερα ποια είναι.
Κάθε φορά από τις εκφράσεις σου συμπλήρωνα και ένα ακόμα κομμάτι του παζλ με την εικόνα της.
Στο τέλος ήξερα ότι δεν είχα τίποτα να ζηλέψω από εκείνη γιατί δεν μοιάζαμε καθόλου.
Το μόνο που σε ρώτησα πριν φύγω ήταν γιατί ποτέ σου δεν το παραδέχτηκες.
Και εσύ κατέβασες απλά το κεφάλι.
Τελικά ούτε εγώ σε ήξερα καλά.
