Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Σιωπή. Η σιωπή έχει φωνή. Εκφράζεται με το δικό της τρόπο, όμως επικοινωνεί. Κάτι έχει να σου πει, πάντα. Συνήθως πιο πολλά από όσα θα έλεγε κανείς με τα χείλη.
Τις περισσότερες φορές κιόλας κραυγάζει απλά δε την ακούς. Ίσως γιατί δε σε νοιάζει να την αφουγκραστείς, ίσως γιατί δε σε ενδιαφέρει να κάτσεις να τη νιώσεις. Να δεις τι κρύβεται πίσω από ένα βουβό στόμα.
Αν θες μείνε για λίγο να την καταλάβεις. Εγώ δεν έχω κάτι άλλο να πω περισσότερο από τη σιωπή πλέον. Έπαψα να μιλάω όχι γιατί δεν ήθελα να εκφραστώ.
Όχι πως η καρδιά μου δε πάει να σπάσει κάθε φορά που σε αντικρίζω και θέλω να πω τόσα πολλά… αλλά όχι δε θα πω γιατί κάποτε είπα περισσότερα από όσα έπρεπε κι ας είχα πολλά περισσότερα ακόμα να πω.
Αλλά και πάλι ίσως σε κούρασα, ίσως δεν ήθελες να τα ακούσεις ή ίσως δεν ήθελες να ξέρεις καν. Όμως κάτι υπάρχει για σένα ας μη κρυβόμαστε πια.
Για σένα έχω φυλάξει μια αγάπη αληθινή που όμοιά της δεν υπάρχει. Για σένα έχω κρατήσει τη πιο μεγάλη αγκαλιά. Για σένα έχω κρύψει λόγια που δε τα έχει πει κανένα στόμα. Έχω γράψει στίχους που είναι μόνο για σένα.
Για σένα έχω μια καρδιά αδειανή που περιμένει να τη γεμίσεις μονάχα εσύ.
Με μια κουβέντα σου μονάχα η σιωπή μου θα σπάσει ξανά και θα σου πει όσα λόγια δε σου χουν πει.
