Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Κάτι σαν επιδημία έχει καταντήσει. Κάτι σαν γρίπη που την κολλάει κάποιος τις γιορτινές ημέρες. Πόσοι άνθρωποι νιώθουν μοναξιά; Πόσοι άνθρωποι αυτές τις μέρες νιώθουν θλίψη; Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να φορέσεις ένα προσωπείο και να δείξεις ότι είσαι κι εσύ ένας από αυτούς που γιορτάζουν. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι χρειάζονται τόσα στολίδια εξωτερικά όταν η ψυχή νιώθει καταχνιά. Πόσοι άνθρωποι μόνοι εκεί έξω που δεν θέλουν συνειδητά να μοιραστούν αυτό το ψεύτικο πανηγύρι.
Όπως είπε σε μια ανάρτησή της η αγαπημένη μου Μάρω Βαμβουνάκη…
«Πάρα μα πάρα πολλοί αισθάνονται θλίψη και κατάθλιψη τις μέρες των εορτών! Καταντάει σχεδόν φυσιολογικό.
Υπάρχει μια δικτατορία της χαράς, της υποχρεωτικής χαράς που προξενεί δυσφορία. Θα νιώσετε καλύτερα αν πετάξετε μακριά έστω την ενοχή: “Είμαι παράταιρος μέσα στο πανηγύρι των άλλων”.
Δεν είστε μόνοι, οι περισσότεροι μόνοι αισθάνονται, και η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από τους άλλους. Μην αφήνεστε σε μάταιο πόνο και μην τον ποτίζετε με αυτολύπηση. Ο Χριστός γεννήθηκε -και έζησε- καταδιωγμένος και πάμφτωχος, αλλά πανελεύθερος!».
Πετάξτε μακριά την όποια συναισθηματική πίεση νιώθετε, δεν σας υποχρεώνει κανένας να είσαστε χαρούμενοι. Η μεγαλύτερη ελευθερία είναι να είσαι ο εαυτός σου να είσαι αυτό που αισθάνεσαι. Αντί να φορέσεις και πάλι το ψεύτικο χαμόγελο στα χείλη σου, πέταξε από πάνω σου ότι σε κάνει να προσποιείσαι. Άσε τα δάκρυα να κυλίσουν στα μάτια σου, νιώσε τη θλίψη σου, για να μπορέσεις να πας στη χαρά.
Οι ευχές που θα δώσεις να είναι πρώτα στον εαυτό σου. Όσο θα εκφράζεις τη θλίψη σου, τόσο θα έρχεσαι και πιό κοντά σου. Αν οι γιορτές προστάζουν ένα χαρούμενο μοτίβο, σίγουρα αυτό δεν είναι αληθινό.
Το “φαίνεσθαι” σου είναι πολύ λίγο όταν η ψυχή ζητά την ουσία. Άσε τον εαυτό σου να εκφραστεί όπως ζητά. Λιγότερη μοναξιά και θλίψη θα νιώσεις όταν του δώσεις την άδεια. Ελεύθερος είσαι όταν μπορείς να βιώνεις τα συναισθήματά σου με σεβασμό σε αυτά που έχουν να σου πουν. Οι αληθινές γιορτές δεν έχουν συγκεκριμένο χρόνο. Είναι εμπειρία ζωής, κατακτώνται με πόνο και έχουν την αίσθηση της ελευθερίας.
Και η ελευθερία οφείλει να είναι επιλογή!
