Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Έτσι είναι άραγε η αγάπη; Να αγαπάς κάποιον τη μισή σου ζωή και ξαφνικά μια μέρα να ξενερώνεις και να ξε-αγαπάς έτσι απλά; Τη μια μέρα να είσαι έτοιμος να δώσεις και τη ζωή σου για τη γυναίκα που αγαπάς και την άλλη μέρα τι; Που πάει η αγάπη όταν χάνεται;
Πού πάει να ψάξω να τη βρω να τη φέρω πίσω για να γίνεις όπως ήσουν κάποτε. Ή όπως μου έδειχνες. Πώς γίνεται τώρα να μη μου μιλάς καν; Πώς γίνεται αυτή που υποτίθεται αγάπησες να κάνεις πως δε τη ξέρεις; Σα να μην ήταν ποτέ τίποτα για σένα; Τόσο εύκολα ξεπερνάς; Τόσο εύκολα ξεχνάς; Τόσο απλά ξεμπερδεύει κανείς με ένα τέτοιο συναίσθημα;
Έτσι είναι η αγάπη ή έτσι με αγάπησες εσύ;
Η αληθινή αγάπη ξέρω κρατάει για πάντα. Κανένα ξενέρωμα, κανένα εμπόδιο, κανένας παρεμβατικός λόγος δε μπορεί να τα βάλει με την αγάπη. Η αγάπη μπορεί να νικήσει τα πάντα. Ή σχεδόν τα πάντα γιατί ο εγωισμός ας πούμε παραμονεύει. Είναι ένας ύπουλος εχθρός που δε τα βγάζεις εύκολα πέρα μαζί του. Έβαλες τον εγωισμό να παλέψει με την αγάπη; Γιατί;
Η ίδια είμαι, αυτή που αγάπησες. Δεν άλλαξε τίποτα άλλο παρά μονάχα ο εαυτός σου και ο τρόπος που σκέφτεσαι τα πράγματα.
Είσαι ευάλωτος και την πάτησες. Βρήκε το πεδίο ελεύθερο και σε καταπάτησε ο εγωισμός.
Μάλλον η αγάπη σου δεν είχε και τόσο δυνατά θεμέλια όσο πίστευες για να τα αντέξει όλα.
Εσύ ρυθμίζεις το μυαλό μα η καρδιά πάει εκεί που θέλει κι αφού πλέον δε θέλει ούτε αυτή τότε δεν υπήρξε ποτέ η αγάπη που πίστευες ή νόμιζες ότι υπήρχε.
