Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάποια από τις φορές που την έδιωξες, έπρεπε να το ξέρεις πως θα ήταν η τελευταία.
Ήταν εκείνη η φορά που την έδιωξεες τόσο μακριά σου, που δεν ήξερε πια πώς να γυρίσει. Βλέπεις μέχρι τώρα, το μόνο που ήξερε ήταν να γυρίζει.
Να γυρίζει κάθε στιγμή. Να γυρίζει κάθε φορά. Και τώρα, κατάφερες να την κάνεις να μην βρίσκει πια το δρόμο να γυρίσει.
Κάθε λέξη που σου κατέθεται ήταν η αλήθεια της.
Κάθε άγγιγμά της, ήταν η αλήθεια της.
Κάθε αναμονή, ήταν η αλήθεια της.
Πίστευε πως όταν θέλουμε κάτι, το κάνουμε.
Όταν αγαπάμε, μένουμε.
Κι εκείνη ήθελε εσένα. Πίστεψε εσένα.
Χωρίς λογική. Χωρίς αποδείξεις.
Σε ερωτεύτηκε χωρίς μέτρο κι όρια.
Κι έτσι κάθε φορά που οι λέξεις ή οι πράξεις σου την έδιωχναν, έβρισκε την δύναμη να γυρίσει.
Έβρισκε την δύναμη να σηκωθεί και να ξαναβρει τον δρόμο.
Όχι από πείσμα ή εγωισμό.
Από έρωτα…
Κι εσύ;
Εσύ που τόσο καιρό έθρεψες τον εγωισμό σου χρίζοντάς την δεδομένη, μην την περιμένεις.
Αυτή τη φορά, δεν θα γυρίσει.
Δεν είναι που δεν θέλει, είναι που κουράστηκε.
Κουράστηκε να κάνει το δρόμο μόνη της.
Κουράστηκε να παλεύει για δύο, να αγαπάει για δύο, να πιστέυει για δύο.
Τώρα, πρέπει να κάνεις τα βήματα εσύ.
Να βρεις το δρόμο κι αν δεν τον βρεις, να τον χτίσεις.
Πρέπει εσύ να πας σε εκείνη, χωρίς πολλά λόγια και βαρύγδουπες λέξεις.
Ένα “γύρισα.. πάμε”.. θα της είναι πάντα αρκετό.
Βλέπεις ακόμα κι αν δεν γύρισε, μέσα της, περιμένει πάντα εκείνον τον άντρα που την έκανε να νιώσει αυτά που δεν μπόρεσε κανείς άλλος.
Δεν έπαψε ποτέ να περιμένει, την μόνη αγκαλιά που γαληνεύει τις αντάρες της.. το μόνο φιλί που ξεδιψά την ψυχή της..
Δεν έπαψε να περιμένει εσένα..
