Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Ένα βράδυ από εκείνα τα δικά μας, ένα βράδυ ξαπλωμένοι και αγκαλιασμένοι σε εκείνο τον τριθέσιο καναπέ που κολλούσε στον τοίχο. Απλά σε κοιτούσα και προσπαθούσα να σε κάνω να μου τα δώσεις όλα σου, να μου δώσεις ότι και ο καναπές έδινε καθημερινά στον τοίχο, εκείνη την επαφή, όλο σου το εγώ, εσένα με τις λιακάδες και τις μαυρίλες σου, με το γέλιο σου εκείνο που φώτιζε τον κόσμο.
Δεν αφέθηκες ποτέ, πάντα επιλεκτικά μου έδινες κομμάτια του εαυτού σου, πάντα κρατούσες καλά κρυμμένα πράγματα που δεν άφηνες να βγουν από μέσα σου με εκείνα τα μάτια σου να κοιτούν όλο απορία. Δεν ξέρω τι φοβόσουν, δεν ξέρω τι έκρυβες ή αν προσπαθούσες να κρύψεις, δεν ξέρω.
Φώναζα, πάντα φώναζα να μου δώσεις λίγο ακόμα από εσένα, να μου δώσεις ολοκληρωτικά εσένα, τις ανάσες σου, τις σκέψεις σου, το άγγιγμά σου εκείνο το μοναδικό να το αφήσεις επάνω μου σαν αποτύπωμα από μελάνι ανεξίτηλο.
Δεν ζήτησα μπουκέτα από λουλούδια, δώρα που γυαλίζουν και πράγματα δίχως ψυχή ένα μόνο θέλησα, ένα μόνο πόθησα, εσένα.
Εσένα μόνο σου ζήτησα να μου φέρεις δίχως τίποτε άλλο.
Εσένα δώσε μου αγάπη μου.
Εσένα!
