Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Ήθελες να παίξεις με την θάλασσα, δεν σκέφτηκες όμως ότι η θάλασσα δεν έχει πάντα νηνεμία, δεν είναι πάντα γαλήνια! Δεν φαντάστηκες καν την θάλασοταραχη και ότι εσύ δεν είσαι θάλασσολυκος.
Εκείνη έμαθε να κολυμπάει σε κυματα να γελάει με τον αφρο που κανουν όταν σκάνε σε απομερα βραχια να πηδάει πάνω από τα απόνερα!
Η ζωή της, ένα πολυπλοκο χάος και μέσα στο χάος της, σε διάλεξε να την ημερέψεις με την αγάπη σου!
Δεν είχε άλλωστε πονηριά! Ένα ευαίσθητο πλάσμα με πολλές ανασφάλειες με πολλές φοβίες.
Σου είπε να την ξεχωρίσεις, της το υποσχέθηκες. Σε έδιωξε πολλες φορές. Δεν ήθελε να ταλαιπωρείσαι σε ταραχές και κυματα που δεν μπορουσες να τα κολυμπήσεις..
Δεν έφυγες ποτέ, ούτε έμεινες όμως. Είχες πάντα τον τροπο σου, την ανασφάλεια της, να την ονομαζεις αδιαφορία. Την ευαισθησία της, πονηρια!
Έμεινες για να της θυμίζεις το χάος της! Έμεινες για να της υπενθυμίζεις ότι είναι δεινή κολυμβητρια αλλά άτυχη, που δεν έχει δει το γαλαζιο της θάλασσας!
Ήθελε τόσο πολυ να το δει! Να δει την αγάπη. Να δείξει τον σεβασμό, την εμπιστοσύνη που ξεχειλίζει από μέσα της, αλλά παλι ηττήθηκε.
Μαζεψε όλα τα σπασμένα γυαλάκια γύρω της. Ποτέ δεν είχε άλλωστε εγωισμό. Μόνο εμπόδια!
Και έφυγε, με την ελπίδα ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει αυτός που θα αγαπήσει το χάος της.
Θα αγαπήσει τα κυματα της!
Άλλωστε αυτά τα κυματα, την έκαναν αυτό το ξεχωριστό πλάσμα!
