Γράφει η Πράξια Αρέστη
Έμαθα να μη σε περιμένω πια. Έμαθα να μη σε ψάχνω όταν χρειάζομαι ένα χάδι, μια αγκαλιά. Πέρασαν χρόνια, μα έμαθα με τον πιο σκληρό τρόπο ότι ποτέ δε θα έρχεσαι όταν σε χρειάζομαι.
Δε σε κατηγορώ πια για τη μοναξιά που με μαστιγώνει αλύπητα τα βράδια. Δεν φταις εσύ που εγώ δεν μπορώ να αναπνεύσω χωρίς τον έρωτα, χωρίς εσένα. Δεν φταις εσύ για τις προσδοκίες μου που γίνονταν στάχτη με το πρώτο φύσημα του αέρα. Δεν φταις εσύ που δε με αγάπας αρκετά για να τολμήσεις. Δεν φταις εσύ για όσα δεν αντέχω. Δεν φταις εσύ που ο χρόνος και οι συγκυρίες δεν ήταν ποτέ υπέρ μας.
Δε σε κατηγορώ για τίποτα πια, γιατί καταλαβαίνω πως απλά ήσουν πιο αδύναμος από μένα και δε με αγαπούσες τόσο. Κι αυτή η σκέψη με έχει απελευθερώσει, με αφήνει να κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια.
Ήσουν ένα μεγάλο μάθημα που μου έμαθε πολλά. Κάποια με τον εύκολο τρόπο και κάποια με τον δύσκολο.
Αυτός ο έρωτας μου έμαθε πολλά. Και παραδέχομαι ότι με γέμιζε. Γέμιζε το μυαλό μου, που έπληττε και πριν σε γνωρίσει ήταν σε χειμερία νάρκη, με όμορφες και άσχημες σκέψεις, με την ιδέα ότι οι μεγάλοι, καρμικοί έρωτες υπάρχουν. Το γέμισε με πόνο, με χαρές, με όνειρα. Πρώτη φορά είχα νιώσει να μου λείπει κάποιος τόσο πολύ. Πρώτη φορά νοιαζόμουν για κάποιον τόσο πολύ. Πρώτη φορά ξεπέρασα τον εαυτό μου και έσπασα κάθε φραγμό μου, ψυχικά και ηθικά, για να μπορώ να είμαι με έναν άνθρωπο. Έκανα τα πάντα και πάλι απέτυχα.
Το πιο σκληρό μάθημα που πήρα από αυτή τη σχέση είναι ότι η αγάπη δεν είναι πάντα αρκετή. Χρειάζεται timing για να δουλέψει μια σχέση, χρειάζονται δύο άνθρωποι έτοιμοι να είναι απόλυτα ειλικρινείς, χρειάζεται ολόκληρο σύμπαν να συνομωτήσει για να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες. Μα πάνω απ’ όλα, έμαθα ότι πρέπει να το θέλουν και οι δύο το ίδιο πολύ!
