Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Είναι περίεργα όντα οι άνθρωποι φίλε μου. Από τη μια τους λείπει ένας σύντροφος να τους αγαπάει και να ενδιαφέρεται γι αυτούς και από την άλλη όταν τον βρίσκουν τρομάζουν. Κρατάνε απόσταση και δε πιστεύουν ότι όντως αυτό που ζητούσαν και ήθελαν το απέκτησαν.
Έμαθαν να ζουν στην αδιαφορία και συνήθισαν να βρίσκονται σε έναν άψυχο κόσμο χωρίς συναισθήματα. Χωρίς να νοιάζεται κανείς για κανέναν, παρά μονάχα για τον εαυτό τους.
Αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι όλοι έτσι. Αν την έχεις πατήσει ή αν βλέπεις την πλειοψηφία να ναι σε έναν άλλο δικό τους κόσμο μη τους βάλεις στο ίδιο καζάνι όλους. Δεν είσαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που την πάτησε ή τον εξαπάτησαν και πόνεσε αλλά δε τελειώνει η ζωή εκεί.
Άνοιξε τα μάτια σου και δες τον άνθρωπο που έχεις μπροστά σου. Δώσε του την ευκαιρία να σου δείξει ότι αυτά που σου λέει είναι αλήθεια και πως αξίζει να δίνεις ευκαιρίες στη ζωή.
Δώσε χώρο και χρόνο σε κάποιον για να σου αποδείξει αυτά που σου λέει. Με πράξεις, μέρα με τη μέρα και στην πορεία να ξεκινήσεις να διαχωρίζεις τους ανθρώπους και να κρατάς στη ζωή σου αυτούς που ταιριάζουν με τα δικά σου θέλω.
Μη τους διώξεις από την αρχή, άφησέ τους να σου εκδηλώσουν αυτά που θέλουν κι αυτοί και να ξεδιπλώσουν τον εαυτό τους. Μη φαντάζεσαι άλλα και μην είσαι καχύποπτος και φοβάσαι το μέλλον. Αν το παρόν μαζί τους είναι αυτό που ζητούσες ζήσε το.
Καλύτερα να το ζήσεις και να ξανά αποτύχεις παρά να πνίγεις τα συναισθήματά σου και να μη προχωράς για να μη πληγώνεσαι. Να θυμάσαι πως κάπου κάποτε θα βρεις κι εσύ το άλλο σου μισό αρκεί να αφεθείς να το ζήσεις.
