Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Δεν είναι όλοι παιχνίδια σου.
Υπάρχουν και οι ψυχές. Οι ψυχές που έχεις αγγίξει και επέλεξες να βρεθείς πλάι τους .
Και εκείνες, άλλοτε με αξιοπρέπεια έφυγαν γιατί εσύ τους το ζήτησες ένα ωραίο πρωινό, άλλες έφυγαν γιατί σου τελείωσε το ενδιαφέρον και άλλες απομακρύνθηκαν γιατί ήταν έξυπνες.
Με όλες όμως τις ψυχές, εσύ έπαιξες.
Είτε μικρό είτε μεγάλο ήταν το χρονικό διάστημα, εσύ τις έκανες πεδίο μάχης.
Εκείνες οι ψυχές εναπόθεσαν σε εσένα όνειρα, αγάπη.
Εσύ ανταπέδωσες ένα βιαστικό, τώρα πρέπει να φύγεις.
Τους έδωσες ξύλινα σπαθιά να πολεμούν τις ανάσες ζωής τους, εκείνες τις ανάσες που τόσο απροκάλυπτα σου έδωσαν στοργή, έγιναν ένας φάρος στο σκοτάδι σου.
Εκείνες λοιπόν τις ψυχές, μάθε πως είναι ανήθικο να τις πληγώνεις.
Είναι ένα άκρως ντροπιαστικό και κακόβουλο αστείο από την πλευρά σου.
Κομπολόι τις έκανες σε παιχνίδια άδολα και μπλέχτηκαν στα δίχτυα της καρδιάς σου, ελπίζοντας, υφαίνοντας μόνον αγάπη, χαρά, για να χαμογελάς εσύ.
Η ψυχή φίλε δεν είναι κομπολόι με χάντρες. Η ψυχή είναι το μεγαλείο της ζωής και σε αυτό θα υποκλίνεσαι όταν σου αποκαλύπτεται, θα στέκεσαι μπροστά στο βάραθρό της φορώντας χρυσοκέντητη στολή και φουσκωμένος ευγνωμοσύνη, υπερηφάνεια.
Γιατί δεν σου δίνονται όλοι με την ψυχή τους, να το θυμάσαι αυτό.
Στάθηκες τυχερός και ήσουν από τους εκλεκτούς.
Τίμα τον εαυτό σου. Τίμησε την ζωή σου, όταν εκείνες οι ψυχές έρχονται σε εσένα.
