Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Ποιος γεννήθηκε αλάθητος;
Ποιος δεν μετάνιωσε για συμπεριφορές του;
Ποιος δεν στεναχωρήθηκε για λόγια που είπε και δεν εννοούσε;
Και μη βιαστείς να πεις “Δε μετανιώνω ποτέ”.
Αν δεν μετάνιωσες, δεν έμαθες να μετανοείς.
Αν παραφέρθηκες και έμεινες να μαστιγώνεις τον εαυτό σου γι αυτό, δεν ένιωσες το γιατί, δεν έφτασες στο μεδούλι αυτού που σε πονάει.
Κάθε φέρσιμο αλλόκοτο, κρύβει μια πληγή που οπλίζει συμπεριφορές έντονες, εκρηκτικές ψάχνοντας μέσα από αυτές την ανακούφιση απ’ τον πόνο.
Πρόσκαιρα ανακουφίζεσαι, μέχρι την επόμενη φορά που το φαρμάκι θα ξεχυθεί και πάλι προς τα έξω να ξαλαφρώσει τα σωθικά από την τόση πίκρα.
Άσε με να κάνω λάθος για να μάθω.
Μην μου απαγορεύεις να είμαι άνθρωπος.
Άσε με να κλάψω χωρίς να φοβάσαι τα δάκρυά μου.
Είμαι αδύναμη κι αυτή είναι η δύναμή μου.
Ψάχνω την ουσία κι εσύ μένεις στην εικόνα.
Κοιτάς το δέντρο μα όχι το δάσος.
Στο κάδρο το ολόκληρο, έμεινες στη μαύρη κουκίδα, όμως αυτή είναι η ρωγμή μου που θα περάσει το φως στην ψυχή μου.
Αν δεν αντέχεις την ατέλεια, να σου θυμίσω τη θνητότητα.
Αν δεν μπορείς να συναισθανθείς, τότε χιονάνθρωπος είσαι, μα όχι άνθρωπος.
Στον πάγο έμαθες να συντηρείς το θυμό σου, γνώριμο τοπίο από πάντα.
Μα σαν το δάκρυ αυθόρμητα κυλίσει στα μάγουλα, ζεστασιά θα κατακλύσει την ψυχή.
Θα επιλέξεις να σηκώσεις το χαλάκι πάλι και να βάλεις από κάτω αυτό που δεν μπορείς να διαχειριστείς;
Άσε με να κάνω λάθος.
Πως αλλιώς θα μάθω;
Ανάμεσα στην ψευτοδύναμη του εγωισμού, προτιμώ την αληθινή δύναμη να κοιτάξω στην ψυχή μου.
Βρέξε Ουρανέ και δείξε μου και πάλι εκεί που είναι να πάω.
Εσύ μόνο ξέρεις κι αυτό είναι που ζητάω!
