Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Εχω ανάγκη απο ένα ανοιξιάτικο βραδάκι, από εκείνα που μόλις πέσει ο ήλιος, χρειάζεσαι κάποιον να σου περάσει μια ζακέτα στους ώμους.
Ε ναι, χρειάζεσαι κάποιον όπως εγώ χρειάζομαι εσένα.
Ξέρεις τι ονειρεύομαι;
Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, λίγο πριν ο ήλιος χαθεί, να περπατήσουμε κάπου οι δυο μας. Μόνοι μας.
Μακριά απο τα άγχη της ζωής.
Μακριά απο τα προβλήματα των άλλων που τα κάναμε δικά μας.
Μακριά απο τα πρέπει και τα θέλω των άλλων.
Να μου κρατήσεις το χέρι και να περπατήσουμε μέσα σε ένα καταπράσινο δάσος, ακούγοντας μόνο τους ήχους του.
Να μυρίσουμε τα αρώματα της Άνοιξης.
Να χαρίσουμε στην Άνοιξη το δικό μας άρωμα.
Να κρατήσουμε τα παπούτσια μας στα χέρια και να νιώσουμε ξυπόλυτοι το χώμα, το γρασίδι, την υγρασία της εποχής.
Να χορέψουμε! Ναι να χορέψουμε ελεύθεροι! Όχι δεν θα έχουμε μουσική! Εμείς θα είμαστε η μουσική!
Να πάρουμε ένα παγωτό, αυτά τα πρώτα του Απρίλη, και να το μοιραστούμε.
Να γελάμε δυνατά, όταν θα σου ακουμπάω το παγωτό στη μύτη, να σε φιλάω όταν θα το αγγίζω στα χείλη σου.
Και μαζί με τη γεύση του, να κλέβω και τη γεύση του φιλιού σου.
Ο ήλιος να χάνεται και το αεράκι του χειμώνα που ετοιμάζεται να φύγει σιγά σιγά, να με σπρώχνει στην αγκαλιά σου.
Αχ η αγκαλιά σου. Τόσο ζεστή, πάντα ζεστή γεμάτη έρωτα. Έναν άλλο έρωτα, αλλιώτικο, παιδικό.
Να περπατήσουμε αγκαλιά, να γελάσουμε, να πούμε τα «δικά μας».
Και μέσα στο σούρουπο, να ξαπλώσουμε πάνω στο καπό του αυτοκινήτου μας.
Έτσι ανάσκελα, δίπλα ο ένας στον άλλο. Με το κεφάλι ψηλά να χαζεύουμε το φεγγάρι.
Εκείνο το φεγγάρι που το φως του, θα δίνει λάμψη στα πρόσωπά μας.
Εκείνο το φεγγάρι που ξέρει τα μυστικά μας.
Άσε με! Μην με ξυπνήσεις ακόμα…
Δεν θέλω! Άσε με λίγο σ’αυτό το ανοιξιάτικο βραδάκι…
