Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Αλλάξανε οι άνθρωποι. Χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Μείναν στάσιμοι σε βαγόνια του μέτρο νομίζοντας ότι κινούνται. Σιώπησαν σε μια πραγματικότητα ανιαρή, ψεύτικη, γεμάτη δηθενιά και εγωισμό και χάσαν την ουσία. Μπέρδεψαν το ψέμα με τη αλήθεια και το θράσος με την ευγένεια.
Απογοητεύτηκαν από το σήμερα, αλλά δε ξέρουν αν μπορούν να ελπίζουν και για το αύριο. Δύσκολοι καιροί.
Περίπλοκοι. Γεμάτοι αναπάντητα ερωτήματα και σκέψεις που τρελαίνουν το μυαλό τους καθημερινά.
Όνειρα μισά, λες και κάποιος θέλει το κακό τους. Φίλοι γίνονται καπνός δια μαγείας και ελεύθερος χρόνος πουθενά!
Αναλώθηκαν στη δικαιολογία του «δε μπορώ» και στο «ίσως άλλη φορά» χωρίς να έχουν τη συναίσθηση αν η άλλη φορά μπορεί και να μην έρθει ποτέ.
Κρύφτηκαν πίσω από σκιές του παρελθόντος. Πίσω από μυστικά που έμειναν κρυφά από τους ίδιους, προχωρώντας τη ζωή τους σα να μην έχει αλλάξει τίποτα, ενώ έχουν αλλάξει σχεδόν τα πάντα εν άγνοια τους.
Ξέφυγαν στο μοντερνισμό της εποχής χωρίς να υπολογίζουν κανέναν, αλλά ξέχασαν ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται συνεχώς.
Πολλοί από αυτούς μεγάλωσαν και απότομα. Είδαν τη ζωή αλλιώς χωρίς να ακολουθούν τη μάζα και επέλεξαν το δικό τους δρόμο, προχωρώντας μπροστά σε πείσμα των καιρών. Δε κοίταξαν πίσω ούτε να δουν το είδωλο τους στο καθρέφτη που βρισκόταν στη πλάτη τους, απλά συνέχισαν τη διαδρομή γεμάτοι από αυτό που ήθελαν να καταφέρουν.
Πρόδωσαν ίσως τη πατρίδα τους, φεύγοντας μακριά, αλλά η ξενιτιά ήταν η μόνη επιλογή. Φυλάκισαν τα αισθήματα τους σε μια ανάσα και δραπέτευσαν με την υπόσχεση πως θα ξανά γυρίσουν
Μια μηχανή του χρόνου, χρειαζόμαστε λοιπόν! Να μας ταξιδεύει σε ήρεμα μονοπάτια, όμορφες πλαγιές και απέραντες θάλασσες που θα μπορούμε να τις ζωγραφίζουμε με χρώματα του δειλινού! Μια μηχανή με αόριστο χρόνο και κουμπάκι μαγικό να μας επαναφέρει ξανά στη πραγματικότητα που την είχαμε για λίγο ξεχάσει!
