Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην περιμένεις να φορέσω την καλή μου φορεσιά και να περάσω όλη τη μέρα στο κομμωτήριο για να σε συναντήσω.
Μην περιμένεις καν πως θα έχω κάνει ένα πλάνο στο μυαλό μου που θα λέει με κάθε λεπτομέρεια τι πρέπει να πεις, τι θες να πω, τι επιτρέπεται να ακούσεις και τι επιβάλλεται να κρυφτεί.
Μην περιμένεις να έχω ψάξει όλα εκείνα τα “αγαπημένα” που δήθεν τυχαία πια έχουμε όλοι κοινά ενώ στην πραγματικότητα έχουμε ξετινάξει τα social media για να χαρτογραφήσουμε επιθυμίες, μνήμες και επιλογές.
Ξέρεις, αν τελικά κλειδώσω την πόρτα του σπιτιού μου και βγω για να έρθω να σε συναντήσω, πιθανότατα να φοράω μια φόρμα και να σου ζητήσω να σε δω μέρα μεσημέρι.
Δεν θέλω να κάτσουμε κάπου, με κουράζουν πια τα τυπικά.
Θέλω μια βόλτα.
Μια βόλτα χωρίς τυπικά. Με δυο καφέδες και έναν δρόμο μπροστά.
Δεν θέλω να ακούσω τις προσεκτικά επιλεγμένες μνήμες σου που θα χτίσουν την τέλεια εικόνα σου.
Θέλω να ακούσω για τις στιγμές που λύγισες. Ακόμα κι εκείνες που έσπασες.
Θέλω να μάθω τι παρακαλάς λίγο πριν κλείσεις τα μάτια σου κάθε βράδυ.
Θέλω να μάθω τι ονειρευόσουν όταν ήσουν παιδί..
Θέλω την αλήθεια σου.. δεν θέλω την εικόνα σου.
Με κούρασαν οι εικόνες και οι προσδοκίες.
Επιλέγω πια να μην είμαι οι προσδοκίες κανενός.
Πέρασα πολλά χρόνια να χτίζω κομμάτια μου σύμφωνα με τις προσδοκίες του καθενός από εμένα.
Κι έφτασα μια μέρα, που τις γκρέμισα όλες μαζί.
Δεν άφησα ούτε μια από δαύτες να ξέρεις.
Μια μια τις πέταγα κάτω και τις έκανα χίλια κομμάτια.
Κι όταν πια δεν υπήρχε καμία προσδοκία κανενός περαστικού από την ζωή μου, μου επέτρεψα να γίνω τα βιώματά μου.
Μου επέτρεψα να γίνω εγώ. Κι εγώ να μην χωράω πια σε κανένα κουτάκι.
Κι εγώ, δεν μπορώ πια να γίνω η προσδοκία κανενός..
Δεν μπορώ πια να αγαπηθώ για όλα εκείνα που κάποιος περιμένει από εμένα.
Μπορώ μόνο να είμαι εγώ.. ατόφια, απόλυτη και σημαδεμένη..
