Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάθε φορά που λέω ένα αντίο σε κάποιον περαστικό από τη ζωή μου, σου δίνω λίγη ακόμα από τη δύναμή μου.
Κάθε φορά που δημιουργώ αδιέξοδο σε κάποιον που τόλμησε να θελήσει να περπατήσει στο πλάι μου, σου παραδίδω ένα ακόμα κομμάτι του εαυτού μου.
Κάθε φορά που αποχαιρετώ έναν ακόμα άνθρωπο που ρίσκαρε να αγγίξει τα ιερά και τα όσιά μου, εκεί που μόνο εσύ έχεις αγγίξει, σου χαρίζω λίγη ακόμα από την ψυχή μου.
Κάθε φορά που αποτυγχάνω σε κάθε επόμενη προσπάθεια, σε κάθε επόμενο παρακάτω, με ένα δειλό “συγγνώμη, ώρα να φεύγω”.
Κάθε που ένα άγγιγμα που γίνεται έρωτας, ένα ξέγνοιαστο ταξίδι, ένα χαλαρό απόγευμα Κυριακής, πάει να γίνει κάτι παραπάνω, πάει να ζητήσει κάτι παραπάνω, τότε ναι.. απλά σου αφήνω λίγο ακόμα χώρο, λίγο ακόμα χρόνο, στη ζωή μου.
Είναι ο τρόπος που δηλώνεις ακόμα και με την απουσία σου πως θα νικάς πάντα το παρόν.
Είναι ο τρόπος που όρισες και για τους δυο μας τι είναι ο “απόλυτος έρωτας”.
Γιατί τελικά, αυτό σε έκανε απόλυτο.
Το να μην μπορεί κανείς να σε αγγίξει.
Το να μην μπορεί κανείς να σε συγκρίνει.
Το να μην μπορώ ούτε εγώ πια να με αγγίζω εκεί που εσύ άγγιζες.
Απλά..
